หลินอินซีสะกดกลั้นแรงกระตุ้นที่จะหันกลับไป
คนตาบอดไม่มีทางหันกลับมามอง
“ไม่ต้องกลัว เธอตามฉันมา ความมืดก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น เดี๋ยวก็ชิน” หลินอินซีแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปลอบเติ้งเหมียวตัวปลอม
“อืม~ ฉันตามเธอไปนะ~”
หลินอินซีใช้ไม้เท้านำทางคลำทางไปพลาง ใช้มือดันชิ้นเนื้อแช่แข็งที่แขวนอยู่ข้างหน้าออก
มือของเติ้งเหมียวลูบไล้มาจากด้านหลัง วางทาบลงบนตำแหน่งหัวใจของหลินอินซี “ซีซี เธอกลัวอยู่หรือเปล่า? ทำไมหัวใจถึงเต้นเร็วจัง?”
หลินอินซีกระชากมือของอีกฝ่ายลงมา “ฉันกลัวว่าฉันมองไม่เห็น แล้วจะพาเธอตกคูน้ำ”
มือของเติ้งเหมียวลูบขึ้นมาที่ข้อมือของหลินอินซีอีกครั้ง หลินอินซีรู้สึกได้ว่าบนนิ้วมือของเติ้งเหมียวคนนี้มีหนังด้านบางๆ
ยิ่งเดินไปข้างหน้า ชิ้นเนื้อแช่แข็งที่แขวนอยู่ยิ่งหนาแน่นขึ้น
แทบจะถึงขั้นเดินฝ่าไปไม่ได้แล้ว
หลินอินซีได้ยินเสียงห่านร้องอีกครั้ง
ครั้งนี้แตกต่างออกไป ในห้องยังมีเสียงแปลกๆ ดังขึ้นอีกหลายเสียง
มีทั้งเวทนา ดุร้าย และสมน้ำหน้า
“เด็กคนนี้น่าสงสารจริงๆ ทั้งใบหน้าพังเสียหายหมดเลย พวกเจ้าคนไหนจะรับเลี้ยง?”
“เจ้าออกมาจากห้องไม่ได้หรือ? เจ้าอย่าอยู่ในเมืองอีกเลย เจ้าจะทำให้เด็กๆ ที่นี่ตกใจกลัวจนร้องไห้”
“คนชั้นต่ำ! ตอนนี้เจ้ารีบเอาขนห่านพวกนี้ขายให้ข้าซะดีๆ ข้าอาจจะอารมณ์ดี แล้วโยนเงินให้เจ้าสองสามเหรียญก็ได้ พวกทหารชุดดำต้องการขนห่านของเจ้าไปเย็บชุดกันหนาว เจ้าเด็กกำพร้าใบ้ อย่าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้!”