ตอนที่พวกเขาไป ซูเจ่ายืนยิ้มส่งพวกเขาจากด้านหลังจนลับตา
หลินอินซีหันกลับไปมอง ยังเห็นซูเจ่ายืนยิ้มอยู่ที่เดิมโบกมือให้พวกเขา
ทั้งสามคนมาถึงกระท่อม มองจากหน้าต่างเข้าไปข้างใน ข้างในเป็นร้านตัดเสื้อ กวาดตามองก็เห็นทั้งหมด ไม่มีสิ่งมีชีวิตตน
เพียงแต่บนผนังสีเหลืองซีด มีของเหลวสีน้ำตาลแดงเขียนข้อความไว้ว่า[อย่าให้ช่างตัดเสื้อรู้ ว่าเจ้ามองเห็น]
ข้างๆ ยังมีลูกศรชี้ลงวาดอยู่
บนชั้นในห้องมีสูทสีดำแขวนอยู่มากมาย
ต่างจากที่เมืองหิมะแดง ชุดทหารสีดำที่นี่ใหม่เอี่ยมทั้งหมด
ด้านล่างมีป้ายตั้งอยู่: ตัดสูทตามสั่ง
ข้างในดูไม่มีอันตรายอะไร
หลินอินซีเชื่อมโยงกับเหตุการณ์ที่เจอมาตลอดทาง “ถ้าเราจะนั่งเรือ แล้วอยากหลบห่านพวกนั้นในน้ำ การใส่ชุดทหารก็น่าจะเป็นทางเลือกที่ดี”
หญิงห่านในฐานะสิ่งมีชีวิตตนดั้งเดิม เคยบ่นในกลุ่มว่า มลพิษจากโรงงานทหารกัดเซาะเขตทะเลสาบที่เธออยู่ ทำให้ห่านที่เธอเลี้ยงเป็นสนิมขึ้นตามตัว
ต้นเหตุที่ทำให้พื้นที่นี้ปนเปื้อน ก็คือกลุ่มอำนาจที่สวมชุดทหารสีดำ
เติ้งเหมียวสองมือจับขอบหน้าต่าง โผล่หัวขึ้นมาเล็กน้อย “งั้นพวกเราขโมยเสื้อผ้าสามชุดเลยไหม”
หลินอินซีมองข้อความบนผนัง “เราแยกกันลอง
เติ้งเหมียว เธอรูปร่างเล็ก แล้วก็คล่องแคล่ว เธอรับหน้าที่ขโมย
ฉันจะเข้าทางประตูหน้าเลย ในฐานะลูกค้าไปติดต่อช่างตัดเสื้อให้ตัด
ฟู่จื๋อซวี่ คุณ...”
เขาต่อประโยค “ผมเฝ้าอยู่หน้าประตู ถ้าคุณกับเติ้งเหมียวเข้าไปแล้ว ภายในหนึ่งชั่วโมงยังไม่ออกมา ผมจะหาทางพาพวกคุณออกมา”