รั้วรอบนอกของโรงงานอาวุธสนิมล้อมด้วยตาข่ายเหล็กที่เต็มไปด้วยรอยสนิม
“นายไปตัดตาข่ายนี่ออกซะ” หลินอินซียื่นกรรไกรใหญ่ที่หยิบมาจากห้องครัวบ้านยายแก่ในเมืองหิมะแดงให้ฟู่จื๋อซวี่
ฟู่จื๋อซวี่กำลังจะตัดตาข่าย จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากความมืดข้างหลัง
หลินอินซีหันกลับมาทันที มือล้วงไปที่ปืนพกใหม่ที่เพิ่งซื้อมาติดเอว
ฟู่จื๋อซวี่พลิกตัวบังอยู่หน้าพวกหล่อน เติ้งเหมียวก็รีบชักมีดออกมา สายตาทั้งสามคนมองไปทางที่เสียงดังขึ้นพร้อมกัน
ในความมืด มีชายหญิงคู่หนึ่งเดินออกมา
เป็นคนที่เคยเจอหน้ากันครั้งหนึ่ง
นักข่าวสาวผมย้อมสีน้ำตาล ถือสมุดจดไว้ในมือ เธอยกมือทั้งสองขึ้นก่อน แสดงว่าไม่มีเจตนาร้าย
“อย่าตกใจไป เราเคยเจอกันที่ถนนตอนกลางวัน” เธอหยุดอยู่ห่างออกไปหลายเมตร ไม่ได้เข้ามาใกล้ต่อ “เราก็อยากเข้าไปในโรงงานทหารเหมือนกัน”
ชายข้างๆ รูปร่างสูงผอม ตาเล็ก แบกขาตั้งกล้องสามขาแบบมืออาชีพไว้บนบ่า กล้องถ่ายวิดีโอห้อยอยู่ที่คอ
เห็นว่าหลินอินซีและพวกไม่ได้ลงมือ เขาจึงเอ่ยขึ้นก่อน “สวัสดีครับ ผมชื่อโจวมั่ว เป็นช่างภาพของรายการ ‘บันทึกสงคราม’”
หญิงผมสั้นรับช่วงต่อ “ฉันชื่อหานเจินจู ที่จริงแล้วฉันเป็นนักข่าวภาคสนาม”
“ผู้หญิงอ้วนๆ ที่แจกโจ๊กตอนกลางวันชื่อลวี่หยวน พวกเรามากับหล่อน หล่อนมาที่นี่เพียงเพื่อทำการกุศล ไม่อยากให้เราเสี่ยงเข้าไปสืบในโรงงานทหาร”