“ตึง!”
ประตูเหล็กห้องครัวหลังถัดจากหน้าต่างตักข้าวดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก บานประตูทั้งบานถูกแรงมหาศาลเตะปลิวกระเด็นออกไป
“ใครบ่นว่าอาหารของข้าห่วยแตก!”
โรงอาหารเงียบกริบในชั่วพริบตา เหล่าพนักงานที่ก้มหน้ากินอาหารอยู่ก่อนหน้านี้ ชะงักพร้อมกันราวกับนัดหมาย
หลินอินซีรีบเสริมข้าง ๆ ทันที “โอ๊ย เชียนหลี ดูเธอสิ เล่นเอาหัวหน้าพ่อครัวของเราโมโหแล้ว”
หัวหน้าพ่อครัวซึ่งมีหัวเหมือนปลาหมึกยักษ์ถือมีดสับกระดูกยาวครึ่งเมตรเปื้อนเลือดพุ่งพรวดออกมา
หลินอินซีเห็นหลังประตูเหล็กที่ถูกเตะปลิวไปนั้น แขวนชุดยูนิฟอร์มพนักงานสีน้ำเงินไว้หลายแถว
ชุดบางชุดยังคงพองฟูอยู่
หัวหน้าพ่อครัวร่างมหึมา เหนือหนวดระยางนับไม่ถ้วน ดวงตาขนาดเท่ากำปั้นสองดวงจ้องมองซ่งเชียนหลี
“พวกพนักงานชั่วคราวชั้นต่ำอย่างพวกแก ยังไม่ทันได้ลิ้มรสอาหารพนักงานทางการของข้า ก็กล้ารังเกียจฝีมือข้า?” หัวหน้าพ่อครัวเดือดดาล “ไม่เป็นไร ข้าเห็นวัตถุดิบที่แกเอามาเองสดมาก ให้ข้าทำอาหารชุดเอให้แกเดี๋ยวนี้เลยแล้วกัน!”
ซ่งเชียนหลีมองหลินอินซี แววตาฉายแวบหนึ่งของความอาฆาตร้ายกาจ
หลินอินซีตอบกลับด้วยสายตาใสซื่อบริสุทธิ์
อย่ามองเธออย่างนั้น เธอไม่รู้เรื่องอะไรซักกะติ๊ด
หัวหน้าพ่อครัวไม่ให้โอกาสซ่งเชียนหลีได้ตอบโต้ มีดสับกระดูกยักษ์ฟาดลงมาพร้อมเสียงหวีดหวิว ตรงเป้าหมายคือศีรษะของซ่งเชียนหลี!
วินาทีที่ซ่งเชียนหลีหลบ เธอหันคอ “แกร๊ก” 180 องศา ใบหน้าอ่อนหวานนุ่มนวลนั้นปริแยกออก
หลินอินซีคลานหนีไปหลบใต้โต๊ะอาหารอย่างทุลักทุเล
ใต้โต๊ะเหนียวเหนอะ
ตอนที่เธอกดฝ่ามือลง รู้สึกถึงเส้นผมเปียกชื้นเส้นหนึ่ง