หลินอินซีลุกขึ้นยืนทันที: "นายค่อย ๆ เก็บของไป ฉันออกไปข้างนอกก่อน"
"อย่าเพิ่งไปสิ ใกล้ถึงเวลาอาหารแล้ว เราไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันเถอะ" ซ่งเชียนหลีหันหน้ามา ใบหน้าเหมือนพี่สาวข้างบ้านที่แสนอ่อนโยนมีรอยยิ้มละมุน แต่แววตาของหล่อนเย็นเยียบและเหนียวหนืด จ้องเขม็งไม่วางตาอยู่บนตัวหลินอินซี
หลินอินซีมองดูตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินขนาดต่าง ๆ กัน นึกถึงกฎเรื่องรูมเมทที่ไม่มีอยู่จริง ได้แต่อยากหยิบใบส้มโอใบใหญ่มาปัดโชคร้าย ขับไล่วิญญาณชั่วร้าย
"ที่จริง ฉันยังมีเรื่องจะบอกเธอ เกี่ยวกับเมื่อคืนนี้..."
"โอ๊ย ฉันปวดท้องนิดหน่อย สงสัยดื่มกาแฟตอนกลางวันมากเกินไป ฉันไปห้องพยาบาลก่อนนะ เธอไปกินเถอะ ไม่ต้องรอ" หลินอินซีสีหน้าเรียบเฉยเอามือกุมท้อง
ไม่ทันที่ซ่งเชียนหลีจะเอ่ยปากอีก หลินอินซีก็เบี่ยงตัวหลบออกไป ปิดประตูหอพักดัง "ปัง"
ทันทีที่ประตูปิด หลินอินซีก็ถอนหายใจยาว
ในทางเดินแสงไฟสลัว
หลินอินซีไม่ได้ไปโรงอาหารหรือห้องพยาบาล หล่อนหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องทำงานของมนุษย์หัวปลาหัวหน้างาน
"คู่มือพนักงาน" เขียนไว้ชัดเจน: หากมีพนักงานคนอื่นพยายามอาศัยอยู่ในหอพักของคุณ ปลอมตัวเป็นรูมเมทของคุณ โปรดรายงานให้หัวหน้างานคุณทราบทันที อย่าปล่อยให้อีกฝ่ายยึดครองหอพักของคุณ
หล่อนจะไปฟ้อง
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" หลินอินซีเคาะประตูห้องทำงานหัวหน้างานอีกแล้ว
หาผู้นำวันละแปดร้อยรอบ