หลินอินซีลั่นไกปืน เธอมีกระสุนแค่สามนัด กระสุนพุ่งทะลุหัวใจของเสี่ยวเหมยไปอย่างไร้สิ่งกีดขวาง
เสี่ยวเหมยเอ๋ยเสี่ยวเหมย
ตรงอกของเธอเป็นรูโหว่ แต่ไม่มีเลือดไหลออกมา
เธอยืนอยู่ตรงนั้น กลายร่างเป็นมนุษย์ สีหน้าไร้เดียงสาเหลือเกิน สองมือของเธอไม่เคยเปื้อนเลือดโดยตรง แต่ผลประโยชน์ทั้งหมดกลับตกเป็นของเธอ
แบบนี้เรียกว่าไร้เดียงสาหรือ?
ตอนที่มลพิษยังไม่ปรากฏ เสี่ยวเหมยก็เป็นแค่ [โลหิตจางชนิดซิกเคิลเซลล์] ธรรมดา ขอแค่ได้รับการถ่ายเลือดตามกำหนดก็จะมีชีวิตต่อไปได้ ตอนนั้นร่างกายของเธอแค่อ่อนแอ
พวกนักเรียนที่พ่อแม่เสี่ยวเหมยให้ทุน หวังร้าย แต่ก็เพียงเพื่อหาแหล่งเลือดสำรองให้เสี่ยวเหมยให้มากพอ ไม่ได้มีใจคิดฆ่าใคร
จนกระทั่งมลพิษค่อย ๆ กัดกร่อนแผ่นดินนี้
[โลหิตจางชนิดซิกเคิลเซลล์] ถูกเปลี่ยนเป็น [โรคเลือดเสื่อม] และอาการก็รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เสี่ยวเหมยค่อย ๆ นั่งได้แค่รถเข็น มือทั้งสองค่อย ๆ ยกไม่ขึ้น เธอเจ็บปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ และเลือดที่ต้องการก็มากขึ้นเรื่อย ๆ
ส่วนพ่อแม่ของเสี่ยวเหมยเห็นลูกสาวตัวเองค่อย ๆ อ่อนแอลง ก็ยิ่งบ้าคลั่งขึ้นทุกที
ก่อกรรมฆ่าฟันที่ไม่มีทางแก้ไขได้
ความแค้นหลังความตายของเด็กใจดีเหล่านั้นหนักหน่วงขึ้นทุกที มาบรรจบรวมกัน จากที่เต็มใจสละให้ในตอนแรก กลายเป็นตัณหาที่ยืดเยื้อไม่เลิกรา พวกเขาอุทิศให้เสี่ยวเหมยมากเกินไป จึงอยากจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเสี่ยวเหมยให้ได้
เจ้าหญิงที่นิทราในปราสาทโบราณฟื้นตื่นขึ้นแล้วในที่สุด