ปืนของสวีไห่ถังเป็นของต้องห้าม ลูกกระสุนที่ยิงออกไปล้วนเป็นเลือดของเธอ
"ไม่ได้นะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดเรื่องนี้"
"ฉันรู้ แต่ถ้าออกไปตอนนี้ ฉันอาจจะไม่มีโอกาสลงมืออีกเลย..." ฉู่เยี่ยนหรันกัดฟัน
ปืนหนึ่งนัดไวมาก
ฉู่เยี่ยนหรันไม่มีอาวุธในมือ ทั้งยังทำใจเด็ดขาดเอาอุจจาระฟาดหัวคนรักให้สมองกระจายไม่ได้ ได้แต่ขอความช่วยเหลือจากสวีไห่ถัง
สวีไห่ถังดึงฉู่เยี่ยนหรันขึ้นจากพื้นอย่างแข็งกร้าว "เขายังมีสติสัมปชัญญะอยู่บ้าง ฉันมีหลักการของฉัน ไม่อยากฆ่าคนบริสุทธิ์"
ปืนของสวีไห่ถัง เล็งไปที่สิ่งมีชีวิตตนที่สูญเสียความเป็นมนุษย์ไปแล้วเท่านั้น
เฉินเฟยค่อย ๆ หันหน้า ดวงตาคู่นั้นเปลี่ยนไปมาระหว่างความแจ่มชัดและขุ่นมัว
ในลำคอของเขาส่งเสียงประหลาด "แฮ่ก ๆ" แผดเสียงร้องอย่างทรมาน นิ้วทั้งสิบงอกเล็บดำแหลมคม ขุดลึกลงกับพื้น ลากหางปลาที่ผิดรูปเคลื่อนตัวเข้าหาพวกเธออย่างควบคุมไม่ได้
"ปัง!"
หางปลากระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง
กำแพงซีเมนต์แตกเป็นรอยร้าว เศษผงร่วงลงมาพรืด ๆ
เฉินเฟยพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะควบคุมตัวเอง หน้าผากปูดโปนด้วยเส้นเลือด เริ่มทำร้ายตัวเอง
"ไป..."
"อย่า... สนใจฉัน..."
น้ำตาของฉู่เยี่ยนหรันไหลริน "เฟยเฟย..."
เลิกดราม่าซะทีเถอะ
เสียงฝีเท้าข้างนอกใกล้เข้ามา หลินอินซีแทบจะกลายเป็นราชาลิงจีจีแล้ว เธอหยิบกล่องเหล็กออกมา กางเป็นรถเข็นพื้นเรียบ
ออกแรงเล็กน้อย ก็แซะฉู่เยี่ยนหรันขึ้นมาด้านหลังเลย
ฉู่เยี่ยนหรันนั่งก้นกระแทกถอยหลังไปบนรถเข็นพื้นเรียบ มือทั้งสองยันไว้ด้านหลัง สีหน้าดูเลื่อนลอย เหมือนยังไม่ทันได้รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น