"คุณยายคนนี้ก่อนหน้านี้เก็บพวกเรามา..." เติ้งเหมียวคิดถึงเรื่องไม่ดี "หล่อน หล่อนคงคิดจะใช้พวกเราเป็นเสบียงสำรอง ให้อาหารลูกสาวที่กลายพันธุ์และถูกขังอยู่ชั้นบนใช่ไหม?"
ฟู่จื๋อซวี่ขมวดคิ้วแน่น มองดูรูขนาดเท่ากำปั้นบนพื้น น้ำเสียงเครียด "เกรงว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้น ถ้าคุณยายคิดจะเอาพวกเราเป็นอาหารเลี้ยงจริง ตอนกลางคืนสิ่งที่มีตัวตนนั่นก็ต้องลงมือแล้ว แต่นี่เราก็นอนอยู่ห้องข้าง ๆ หมุนเวียนกันเฝ้า สิ่งที่มีตัวตนก็ไม่ได้ออกมาจากห้องข้าง ๆ เลย"
หลินอินซีกวาดสายตามองไปทั่วห้อง
"ประตูถูกตอกตะปูตายจากด้านใน" หลินอินซีพูดเสียงเบา "เมื่อ 60 ปีก่อน ลูกสาวของคุณยายเป็นหมอหน่วยแพทย์ บอกคุณยายว่าไปตัดฟืน จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง แต่สุดท้ายหล่อนไปที่ทะเลสาบสนิม กลับมาก็ติดกาฬโรค
ตอนที่สติยังไม่สูญเสียไปทั้งหมด หล่อนขังตัวเองไว้ในห้อง ตอกตะปูปิดประตูจากด้านใน ป้องกันไม่ให้ตัวเองทำร้ายแม่และคนในเมือง
อยู่ในห้อง เป็นทางเลือกของสิ่งที่มีตัวตนตัวนั้นเอง"
เติ้งเหมียวนิ่งอึ้ง "แล้วเสื้อกันหนาวสีแดง..."
"ฉันเดาว่า เป็นความยึดติดของสิ่งที่มีตัวตน เพื่อให้คุณยายจำหล่อนได้" หลินอินซีก้มตาลง "ไม่ว่าหล่อนจะกลายพันธุ์เป็นสัตว์ประหลาดอัปลักษณ์น่าสะพรึงแค่ไหน ขอแค่สวมเสื้อกันหนาวสีแดงตัวนั้น คุณยายก็รู้ว่า นั่นคือหนูหนีของยาย"
ตลอด 60 ปีมานี้ คุณยายน่าจะครึ่งบ้าครึ่งมีสติ
ตอนที่ยังมีสติ คุณยายก็จะนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกตัวนั้น ให้อาหารลูกสาวที่กลายเป็นสัตว์ประหลาดผ่านรูบนเพดาน คุยกับหล่อน