หลินอินซีกดเปิดรายชื่อสมาชิกกลุ่ม
ทีมภารโรงฝ่ายโลจิสติกส์รวมตัวเธอเองแล้วมีทั้งหมด 5 คน
หลังจากผู้ดูแลกระต่ายดึงหลินอินซีเข้ากลุ่ม ก็ส่งข้อความส่วนตัวมาหาเธอด้วย
[ผู้ดูแลกระต่าย: อุปกรณ์ทำความสะอาดส่งไปที่กระเป๋าพนักงานในมือถือเธอแล้ว เธอไปที่เคาน์เตอร์บริการชั้น 1 เพื่อรับและยืนยันได้เลย
ตั้งใจทำงานนะ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำจ่ายค่าจ้างสูงกว่ามหาวิทยาลัยจินเฉิง]
หลินอินซีมองข้อความบนหน้าจอว่า “หักเหรียญกระต่าย 50 เหรียญ” หางตากระตุก ต่อให้มาทำงานในพื้นที่ปนเปื้อนก็ยังหนีไม่พ้นคำเตือนหักค่าจ้าง
เธออุตส่าห์ลำบากย้ายศพที่มหาวิทยาลัยจินเฉิงมาตั้งนาน นับรวมค่าล่วงเวลาก็เพิ่งหาได้แค่ 230 เหรียญกระต่าย
แค่เช็ดกระจกไม่สะอาดจะโดนหัก 50 เหรียญแล้ว?
ท่าทางของพวกสิ่งมีชีวิตตนนายทุนนี่ โอ๊ย ไม่ใช่สิ หน้าตากระต่ายนี่ก็น่าเกลียดเกินไปแล้ว!
แอบด่าเขาในใจ
หลินอินซีเอาแต่กดมือถือดูข้อความกลุ่ม
เธอพบว่าหลังจากกดดึงของจริงทั้งผ้า แปรง และขวดสเปรย์บนมือถือแล้ว พนักงานสาวที่ใส่ชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ก็มองมา โบกมือให้หลินอินซี บอกให้เธอไปหา
หลินอินซีเดินเข้าไป พนักงานสาวมีรอยยิ้มมาตรฐานบนใบหน้า ไม่กระพริบตา ยื่นอุปกรณ์ทำความสะอาดให้เธอด้วยสองมืออย่างสุภาพ
เครื่องมือทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าสะพายข้างสีดำใบเดียว
“สวัสดี ภารโรง นี่คือกระเป๋าทำงานของคุณ แจกคนละใบ กรุณาเก็บรักษาให้ดี”
“ขอบคุณ”
พนักงานสาวสีหน้าแข็งทื่อ ลูกตาไม่ขยับ ผิวเรียบลื่นเหมือนเซรามิก ไม่มีรูขุมขน