หลินอินซีจำกฎทั้งหมดนี้ไม่ไหว เธอกลัวการท่องจำที่สุด ต้องหยิบมือถือออกมาถ่ายรูป
คำถามของปาหู่ค่อนข้างโง่ สวีไห่ถังกวาดสายตามองทีหนึ่ง ก่อนตวาดเขาด้วยน้ำเสียงดุดัน: "ถ้าไม่รู้ก็อย่าพูดมั่ว การชี้นำผิด ๆ จะทำให้คนตายได้! เบาะแสในห้องบอกเราว่า เนื้อหาที่มีตราประทับทางการรับประกันความถูกต้อง ตัวหนังสือบนป้ายนี้ก็คือของจริง"
ปาหู่ไม่พูดอะไร แต่สะบัดหน้าหนี สีหน้ายังเต็มไปด้วยความไม่ยอม
เขาคิดว่าทุกคนไม่ได้มีตำแหน่งสูงต่ำกว่ากัน ทำไมต้องฟังสวีไห่ถังทุกเรื่อง
"อาจจะเป็น... ปัญหาเรื่องสถานะก็ได้" หลินอินซีก้มหน้ากดมือถือพลางพูดไปด้วย "กฎข้อนี้มีเงื่อนไขมาก่อน สำหรับนักท่องเที่ยวแล้ว มีแค่โซนเอและโซนบีก็จริง แต่พอเราเข้าไปแล้ว อาจมีโอกาสหลุดจากสถานะนักท่องเที่ยว โซนซีก็จะปรากฏตามมา"
"ใช่ ฉันก็คิดแบบนั้น" สวีไห่ถังพยักหน้า "ตอนนี้ปัญหาใหญ่ที่สุดคือกฎข้อสุดท้าย เข้าอควาเรียมต้องซื้อตั๋ว พวกนายที่เป็นมือใหม่พวกนี้มีเหรียญกระต่ายไหม"
หลินอินซีมี
200 เหรียญกระต่าย ก็ยังพออยู่
ก่อนหน้านี้เธอทำงานพาร์ตไทม์ที่หอพักหญิงได้ 230 เหรียญ ที่สนามกีฬาได้ 100 ใช้จ่ายค่าอินเทอร์เน็ตและอื่น ๆ ไปบางส่วน ตอนต้องกรอกแบบฟอร์มก็ใช้เน็ตนอกแพ็กเกจเฉพาะ ถ้าจ่ายค่าตั๋วแล้ว เธอจะยังเหลือเหรียญกระต่าย 3 เหรียญ
เธอเข้าไปก่อนได้
ฉู่เยี่ยนหรันมองเฉินเฟย ส่ายหน้า: "เราสองคนไม่มี"