โจวเยี่ยนเชิงจู่ ๆ ก็ใช้คำว่าเจริญรอยตาม ทำเอาดูจริงจังขึ้นมา
“ผมจะกลับบ้าน คุณจะตามผมมาทำไม” หลินอินซีเช็ดใบหน้า
“ไปไหนก็ได้ทั้งนั้น”
โจวเยี่ยนเชิงกระโดดลงจากมอเตอร์ไซค์ ต่างหูห่วงไขว้ใบหูสีเงินที่หูซ้ายสะท้อนแสง
เขาเผยรอยยิ้มบาง ๆ ยื่นมือออกมา “นี่ไงวาสนา ไม่คิดว่าเราคล้ายกันมากหรือครับ เราต่างก็แอบมองเห็นความจริงของโลกนี้ ถ้าผมยังใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่อ คนที่นี่ก็จะมองว่าผมเป็นแค่คนบ้า มีเพียงไปกับคุณเท่านั้น ผมถึงจะเริ่มชีวิตใหม่ได้”
พูดถึงตรงนี้ เขาเหลือบมองผู้คนรอบข้างหลินอินซี “สองคนนี้เป็นเพื่อนร่วมทีมคุณหรือครับ เพิ่มผมด้วยสิ ผมจะช่วยคุณเหมือนพวกเขา”
“นายนี่มันไว้ใจฉันเหลือเกินนะ...” หลินอินซีกำลังจะอธิบาย ว่าตัวเองไม่ใช่สิ่งที่เขาคิด ไม่ใช่สายลับ หรือบุคคลลึกลับ หรือคนที่นำทีมอะไรนั่น
แต่เธอยังไม่ทันได้อ้าปาก ก็มีเสียงหัวเราะต่ำของฟู่จื๋อซวี่ดังมาจากด้านข้าง
เขาถามทั้งที่รู้คำตอบ “อาอิน คนนี้เป็นเพื่อนชาวพื้นเมืองของคุณหรือ”
“ใช่แล้วค่ะ”
ฟู่จื๋อซวี่เก็บนาฬิกาพกกลับเข้ากระเป๋าเสื้อโค้ตอย่างใจเย็น
เขาเดินมาที่ข้างกายหลินอินซีอย่างไม่รีบร้อน ไม่ได้มองตรงไปที่โจวเยี่ยนเชิง แม้จะรักษามารยาท แต่หลินอินซีสัมผัสได้ถึงท่าทางที่มองลงมาจากที่สูง
“ท่านสุภาพบุรุษคนนี้ ผมเข้าใจว่าคุณเห็นความผิดปกติของโลกนี้อย่างกะทันหันแล้วรู้สึกหวาดกลัวมาก แต่คุณไม่ใช่คนร่วมทางเดียวกับเรา ผมแนะนำให้คุณไปปรึกษาจิตแพทย์ ให้สะกดจิตบำบัดคุณ ให้ลืมอดีตช่วงนั้นของคุณ”