หลินอินซีไม่ตอบรับ เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
ดอกฝุตถูกขายไปหมดแล้ว ตอนนี้กระเป๋าเธอว่างเปล่า
ช่างหัวฟู่จื๋อซวี่จะมีวิชาอะไรซ่อนไว้อีก เขามีความสามารถก็ไปเอาจากเซียนศพสลายเองสิ
ร้านขายยาฉือฮวาปิดประตูเร็วกว่าปกติ
ประตูเหล็กม้วนเลื่อนลงมา ฮวาจิ่วเหนียงเสียบกล้องยาไม้ไว้ที่เอว กางร่มกระดาษทาน้ำมันเดินออกมาจากร้าน
“โจวเยี่ยนเชิง ตอนนี้ว่างไหม? ไปเป็นเพื่อนฉันสักที่เถอะ”
โจวเยี่ยนเชิงเงยหน้าขึ้นมองเธอ
“ไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ที่ที่เราเคยเล่นด้วยกันตอนเด็กๆ” ฮวาจิ่วเหนียงยิ้มน้อยๆ “ช่วงนี้ฉันฝันถึงช่วงหลายปีตอนเด็กบ่อยมาก ตอนนั้นพวกเราแปดคนเล่นด้วยกัน ตอนนี้เหลือแค่เราสองคนแล้ว”
โจวเยี่ยนเชิงไม่ได้พูดอะไร เพียงรับร่มที่ฮวาจิ่วเหนียงยื่นให้ แล้วเดินตามไปเงียบๆ
สายฝนที่ตกลงมาจากฟ้าผสมกับเมล็ดดอกฝุตที่ลอยละล่อง ร่วงใส่ร่ม ยิ่งถ่วงให้หนักขึ้น
เมืองเล็กๆ นี้ปกติคนก็ไม่ค่อยมาก ตอนนี้ฝนตก ถนนหนทางยิ่งว่างเปล่า
ประตูใหญ่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าขึ้นสนิมเต็มไปหมด เพราะคนหนุ่มสาวในเมืองน้อยลงเรื่อยๆ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้จึงเงียบเหงากว่าแต่ก่อน ตัวเมืองมีกองทุนสนับสนุนสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าโดยเฉพาะ ที่นี่จึงยังเปิดอยู่ คอยช่วยเหลือเด็กกำพร้าที่ถูกทอดทิ้งเพราะพ่อแม่ป่วยตายจากดอกฝุต
ชิงช้าในลานยังอยู่ ถูกแรงลมพัดจนดังอี๊ดอ๊าด
ฮวาจิ่วเหนียงผลักประตูเข้าไป ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ายังมีผู้ดูแลแก่ๆ เฝ้าอยู่