เขากำลังเสียดายอะไร?
คือการไม่มีวันก้าวเข้าไปในอีกโลกหนึ่งได้อีก? คืออดีตที่กลับไปไม่ได้? หรือคือคนที่หลังจากจากลาครั้งนี้ อาจไม่ได้พบเจอกันอีก?
หลินอินซีต้องไปขึ้นรถไฟใต้ดินแล้ว
ในจังหวะที่หลินอินซีหันหลังกลับ เขาพูดเสียงเบา: "ในเมื่อฉันรู้แล้วว่านอกจากโลกนี้ยังมีโลกอื่นอีก ฉันก็จะไม่หยุด"
เขาไม่ได้เอ่ยคำอำลา เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองชุดแดงที่อยู่ใกล้ ๆ ทำตัวเหมือนหุ่นเชิด ขยับข้อต่อของตัวเองเดินตรงมาหาเขา
โจวเยี่ยนเชิงหันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว
มนุษย์ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็ยังมีความหวัง
โจวเยี่ยนเชิงตัดสินใจจะใช้ชีวิตที่เหลือออกตามหาโลกภายนอกที่หลินอินซีพูดถึง
เครื่องกีดขวางที่ไม่อาจทะลุผ่านได้ในตอนนี้ ไม่ได้หมายความว่าในอนาคตจะทะลุผ่านไม่ได้
เดิมทีชีวิตของเขาหม่นหมองมืดมิดหลังจากน้องสาวตาย แต่ตอนนี้ในใจเขามีความคิดใหม่
เขาจะใช้ชีวิตที่เหลือ จ่ายค่าตั๋วเพื่อความอยากรู้อยากเห็นต่อโลกภายนอกของเขา
หลินอินซีและคนอื่น ๆ มาถึงชั้นล่าง ยืนอยู่นอกแนวเส้นสีเหลือง เดิมเธอคิดว่าสถานีรถไฟใต้ดินแห่งนี้เป็นสถานีร้าง แต่เมื่อลงมาแล้วพบว่า คนรอขึ้นรถไฟใต้ดินนั้นค่อนข้างเยอะทีเดียว
มีครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกคาดที่คาดผมรูปร่มแดง เตรียมไปเที่ยวสวนสนุก
มียายอุ้มหลานชายเอ่ยปากกำชับตลอดทางว่าไปโรงเรียนอนุบาลต้องเชื่อฟังครู
มีสามีภรรยาคู่หนึ่งทะเลาะกัน จะส่งคนแก่ที่บ้านไปบ้านพักคนชรา