"อยู่... ในห้องแยกเชื้อปลอดเชื้อชั้นบน..."
เสียงของหลิวจื่อหยางสั่นราวกับร่อนแป้ง
เพียงแต่ เมื่อเทียบกับความกลัวหลินอินซีที่อยู่ตรงหน้า เขาดูเหมือนจะกลัวสถานที่อย่างโรงพยาบาลนี้มากกว่า
"ผมเป็นแค่ผู้ช่วย"
"แม่ผมป่วย โรงพยาบาลนี้บอกว่า แค่มาทำงานที่นี่ ก็จะได้ยาฟรี..."
"หลังจากอาจารย์กู้ป่วย เธอขังตัวเองไว้ในห้องปลอดเชื้อ ตอนผมเอาข้าวไปให้เมื่อวาน เธอบอกให้ผมรีบหนีไป!"
หลินอินซีถามว่า "อาจารย์กู้ป่วยเป็นโรคอะไร"
"ผมไม่รู้! อาจารย์กู้ปิดประตู ผ่าตัดให้ตัวเอง"
หลิวจื่อหยางกุมหน้า น้ำตาและน้ำมูกไหลปนกัน
"หลังผ่าตัด อาจารย์กู้ดูสดชื่นมาก รู้สึกเหมือนหายขาดแล้ว แต่ช่วงนี้ เหมือนการผ่าตัดมีผลข้างเคียง"
"เธอขังตัวเองในห้องปลอดเชื้อ ตอนที่ยังมีสติเมื่อวาน เธออ้อนวอนผมผ่านกระจก ให้หาทางปลิดชีพเธอให้พ้นทุกข์"
หลินอินซีเก็บปืน ใช้กระบอกปืนตบไหล่หลิวจื่อหยาง "นำทาง"
"นำ... นำทางอะไร"
"ไปหาอาจารย์นาย หลังจากนำทางแล้วจะปล่อยนายไป"
หลิวจื่อหยางไม่กล้าขัดขืน เดินนำเหมือนหุ่นเชิด
แสงไฟในทางเดินยังคงเป็นแสงสีเหลืองกะพริบ พวกเขาใช้ลิฟต์พนักงานอีกตัว หลิวจื่อหยางแตะบัตรพนักงาน แล้วพวกเขาก็มาถึงห้องแยกเชื้อปลอดเชื้อ
หลินอินซีมองเข้าไปข้างใน
นี่ที่ไหนกันเป็นสภาพแวดล้อมปลอดเชื้อ นี่มันสภาพแวดล้อมเต็มไปด้วยเชื้อชัดๆ
ในห้องปลอดเชื้อมีเนื้องอกงอกขึ้น