หลินอินซียังไม่ลดปากกระบอกปืนลง เธอลากเก้าอี้ตัวหนึ่งจากข้าง ๆ มานั่ง ข้อศอกวางบนที่เท้าแขนเพื่อพยุงข้อมือตัวเอง “นายก็ไม่คิดทบทวนการกระทำก่อนหน้านี้ของตัวเองบ้างเหรอ? มาค้าขายกับนาย? ฉันกลัวแค่วินาทีถัดไปฉันจะเป็นเหมือนเพื่อนร่วมทีมของนาย ถูกนายจัดการจนสิ้นชื่อสบายมือ”
“พวกนั้นมันพวกไร้น้ำยา การตายที่นี่คือค่าตัวสูงสุดที่พวกมันจะสร้างได้” ชายตาสีฟ้ายักไหล่ น้ำเสียงเหมือนเป็นเรื่องปกติ “แต่เธอไม่เหมือน ก่อนที่เธอจะเข้าไปในชั้นใต้ดิน -3 ของตึกบริหาร ฉันก็แฝงตัวเข้าไปในห้องทำงานนั้นก่อนเธอแล้ว”
“การที่แก้เขาวงกตชั้นล่างได้ เธอมีสิทธิ์ฟังข้อมูลของฉัน”
เขาโยนแม็กกาซีนเปล่าที่เปลี่ยนออกมาวางบนโต๊ะทำงานข้าง ๆ หลินอินซีอย่างไม่ใส่ใจ
เขาลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งด้วยเช่นกัน กางขาทั้งสองข้างออก โน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกวางบนต้นขา ปากกระบอกปืนชี้ลงพื้น
“ในมือฉันมีข้อมูลสองชุด หนึ่งมาจากหมู่บ้านอูเผิง หนึ่งมาจากเถาฮวาหยวน ในมือพวกเธออย่างน้อยก็มีข้อมูลหนึ่งชุดใช่ไหม? ข้อมูลหกชิ้นสุดท้ายขาดชิ้นใดชิ้นหนึ่งไม่ได้ มาชั่วคราวร่วมมือกันดีกว่า ฉันรู้ว่า เอกสารที่ต้องเอาในพื้นที่นี้คือแผนบัว ตำแหน่งอยู่ที่ชั้นบนสุด”
หลินอินซีถามว่า “นายแน่ใจตำแหน่งเอกสารได้ยังไง? มันแสดงบนแผนที่ที่ภารกิจให้มาตอนแรกหรือเปล่า?”
สายตาของชายตาสีฟ้ากวาดผ่านทั้งสามคนของหลินอินซี “ฉันมีวิธีของฉันตามธรรมชาติ”
ฟู่จื๋อซวี่พูดเสียงเย็น “ในเมื่อนายรู้ว่ามันอยู่ที่ไหนแล้ว จะมาหาพวกเราทำไม? ด้วยสไตล์ที่เห็นชีวิตคนอื่นเป็นเศษหญ้าแบบนาย ไปเอาเองไม่น่าจะตรงกับตรรกะการกระทำของนายมากกว่าเหรอ?”