หลินอินซีคลานตามเหล่าสาวกไปข้างหน้า สาวกเชิดก้นงอนอยู่ด้านหน้า เธอต้องเลียนแบบ หลินอินซีคิดในใจ มิน่าล่ะพื้นที่นี่ถึงสะอาดสะอ้าน ที่แท้พวกมันเล่นบทไม้ถูพื้นคนเป็นประจำทุกวัน
เข้าไปในโถงพิธีตามคนอื่น
สาวกนั่งประจำที่ของตน หลินอินซีก็แทรกเข้าไปปะปน
เหล่าสาวกนั่งขัดสมาธิ ก้มหน้า ส่ายตัว ปากก็ขับขานบทเพลงสรรเสริญที่ฟังไม่รู้เรื่อง เมื่อเสียงสวดดังขึ้น ดอกบัวเนื้อยักษ์ในห้องก็ยืดใบกิ่งไหวเอน แล้วเริ่มคลี่บาน
หลินอินซีได้แต่ทำปากขมุบขมิบ ไม่ส่งเสียง
ซ่งหว่านหรู ผู้อำนวยการสถาบัน เดินขึ้นมาหน้ายก ท่ามกลางกลิ่นหอมตลบของดอกบัว
ผมยาวของนางหวีไปด้านหลัง ใช้เจลใส่ผมให้อยู่ทรง สวมชุดคลุมลายดอกบัว มีแสงนุ่มนวลส่องล้อมรอบตัว มือทั้งสองประคองศีรษะมนุษย์ของผู้รอดชีวิตคนหนึ่งไว้
“แนวหน้าศึกคับขัน เราจำเป็นต้องมีม้าศึกเพิ่ม เพื่อให้กองทัพเกือกเหล็กรบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง เทพผู้ครองความเจ็บปวด ขอท่านโปรดประทานพรให้ม้าศึกตัวนี้ฟื้นคืนชีพสำเร็จ”
จากนั้น ซ่งหว่านหรูก็เบ้าตาแดงก่ำ ก้มมองศีรษะสดที่ถูกตัดมาซึ่งอยู่ในมือ เต็มเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู น้ำตาอุ่น ๆ หยดหนึ่งร่วงลงสู่เปลือกตาของศีรษะนั้น ไหลอาบตามหางตา ราวกับว่าศีรษะนั้นกำลังร้องไห้
ต่อมา สาวกผู้มีรูปโฉมงดงามที่สุดสี่คน สวมเพียงผ้าบาง นำม้าศึกไร้หัวสีดำสนิทตัวหนึ่งเข้ามา ซ่งหว่านหรูจุมพิตหน้าผากของศีรษะในมือ เขย่งปลายเท้า แล้ววางศีรษะที่ถูกตัดนั้นลงบนรอยตัดคอของม้าศึก
นางพึมพำกับศีรษะนั้นว่า “ขอเพียงทำพิธีคราวนี้สำเร็จ เจ้าก็จะกลายเป็นม้าศึกที่ดาบฟันไม่เข้าหอกแทงไม่ทะลุ เพื่อชัยชนะขั้นสูงสุดของกองทัพเกือกเหล็ก โปรดลืมตาด้วยเถิด การอุทิศของเจ้าพวกเราจะจารึกในใจ”