หลินอินซีเห็นร่างของหญิงห่านขดตัวขดตัวเข้าหากัน
ทุกสิ่งตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวพิลึกพิลั่น
ท้องฟ้ามืดลงเรื่อยๆ แดงขึ้นเรื่อยๆ
เครื่องแบบทหารสีดำก็ลุกขึ้นยืนตรงทันที หมุนตัวกลับมามองทางกระท่อมไม้ ร่างกายพวกเขาพองออกจากตรงกลาง ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แต่หัวกลับไม่เปลี่ยน หมวกติดคาอยู่บนหัว มองจากระยะไกลเหมือนระเบิดสีดำ
พวกเขา “ตูม” ระเบิดออก ภายในกลายเป็นน้ำเสียสนิม
ในกระท่อมไม้ที่หลินอินซีอยู่ ระดับน้ำก็ค่อย ๆ สูงขึ้น
บันไดเวียนนั้น น้ำเสียไหลลงมาจากชั้นบน ลอยขึ้นมาจากชั้นล่าง หลินอินซีขึ้นบนก็ไม่ได้ ลงล่างก็ไม่ได้ เธอติดอยู่บนชั้นนี้ มองการแสดงข้างนอกผ่านหน้าต่าง
ผู้หญิงที่ใส่ชุดขาว เดิมทีนั่งอยู่บนพื้น แขนทั้งสองข้างหุบเข้าหากัน ขาทั้งสองชิดกัน หัวแนบอยู่บนเข่า
เมื่อเครื่องแบบทหารสีดำระเบิด แขนที่หุบอยู่ทั้งสองข้างก็กางออกไปสองด้าน ลุกขึ้นจากพื้น
ส่วนห่านขาวรอบ ๆ ส่งเสียงร้องแปลกประหลาด ใต้ปีกพวกมันงอกแขนออกมา คอหดสั้น ใบหน้ากางออก กลายเป็นนักเต้นประกอบ ล้อมรอบหญิงห่านที่อยู่ตรงกลาง เต้นรำอย่างอ่อนช้อย
หญิงห่านหมุนตัวเต้น ท่วงท่าสง่างามยิ่งนัก
เธอกำลังเต้น “หงส์ในทะเลสาบ”
แผ่นหลังเปี่ยมด้วยความศักดิ์สิทธิ์
เสียงระเบิด เสียงปืน เสียงฮัมของใบพัดเมื่อเฮลิคอปเตอร์บินผ่านฟ้า ยังมีเสียงร่ำไห้ของเด็ก และเสียงด่าทอของผู้คน
เสียงจอแจเหล่านั้นก็ถูกน้ำกลบหาย
เมื่อลดเดซิเบลลงแล้วประสานเข้าด้วยกัน ก่อเกิดเป็นเพลงโศกเศร้าเพลงหนึ่ง