หลินอินซียังไม่ทันได้ทักทายเติ้งเหมียว เติ้งเหมียวก็พุ่งเข้ามาราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ กอดหลินอินซีไว้แน่น
"ว้าว รุ่นพี่ หายไปตั้งอาทิตย์นึง แขนขายังอยู่ครบเลยนะ!"
หลินอินซีเซถลาเล็กน้อยจากแรงกระแทก พยายามยืนให้มั่นคง "ระวังหน่อยสิ ข้างหลังพี่เป็นพื้นที่ปนเปื้อน เราเดินไปทางนั้นกันเถอะ"
"ได้ค่ะ รุ่นพี่~" เติ้งเหมียวคลำตัวหลินอินซีไปมา ตรวจสอบว่าเธอไม่กลายพันธุ์
ในจินตนาการของเติ้งเหมียว การหายตัวไปของหลินอินซีที่หน้ามหาวิทยาลัยจินเฉิงไม่ใช่การพลัดหลงโดยบังเอิญ แต่เป็นเพราะเธอสัมผัสได้ถึงบอสซ่อนเร้นขั้นสุดยอด จึงมุ่งหน้าไปยังหุบเหวลึกเพื่อสู้เดี่ยว!
ดูรุ่นพี่ตอนนี้สิ แม้เสื้อผ้าจะดูยับยู่ยี่บ้าง แต่ทั้งตัวไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย แถมยังมีอารมณ์เล่นมือถืออยู่ริมทาง นี่มันความสง่างามของราชาที่กลับมาไม่ใช่หรือ?
"เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" หลินอินซีมองไปด้านหลังเติ้งเหมียว มีคนอื่นอยู่ด้วย
"รุ่นพี่ หลังจากที่พี่หายไป หนูก็ว่าจะไปตามหาพี่"
เติ้งเหมียวสูดน้ำมูก
"แต่ปรากฏว่า หนูเห็นศพของเหิงเจียงเยวี่ยคลานออกมาจากถุงขยะ แล้วก็ยืนขึ้นเดินเข้าไปในหมอก ตกใจจนแทบขี้แตก!"
"ตกใจจนหนีไม่คิดชีวิต วิ่งพล่านไปทั่วในหมอก แล้วก็ได้ยินเสียงระฆังนำโชค"
"แล้วหนูก็ชนเข้ากับหน่วยกู้ภัยทางการที่ติดอาวุธครบมือ!"
เติ้งเหมียวโบกไม้โบกมือประกอบท่าทาง เธอดูเหมือนมีบัฟเสริมโชคติดตัว
"หน่วยกู้ภัยกำลังปฏิบัติภารกิจค้นหาและกู้ภัยเคลียร์สิ่งกีดขวางในเขตรักษาความปลอดภัยใกล้เคียง พวกเขาเห็นว่าหนูเป็นนักเรียนธรรมดาไม่มีพลังต่อสู้ ก็เลยแนะนำให้หนูมาที่ที่พักพิงผู้รอดชีวิตมนุษย์ที่ถนนจินหนานนี่ ให้หนูรออยู่ที่นี่"