[ผู้ดูแลกระต่าย: ไม่อยู่ในขอบเขตการมองเห็นของฉัน เธอไม่อยู่ในพื้นที่ธรรมดา ไปเป็นแขกในอาณาเขตของผู้ดูแลคนไหนมา?]
[กระต่าย 009(โหมดกลัวสังคม): ฉันแค่ลาพักร้อนน่ะ~[เขิน]]
ข้อความส่งไปแล้ว ฝ่ายตรงข้ามไม่ตอบกลับเลย ทำให้หลินอินซีใจเต้นตุบ ๆ กลัวอีกฝ่ายจะจับพิรุธอะไรได้
จากการสังเกตของเธอ ภายในกลุ่มสิ่งที่มีตัวตน มีระบบลำดับชั้นที่เข้มงวด
สิ่งที่มีตัวตนบางตนสามารถออกจากภารกิจปัจจุบันได้ บางตนทำไม่ได้
การที่เธอถูกผู้ดูแลกระต่ายดึงเข้ากลุ่มย่อย[โรงเพาะกระต่าย] แสดงว่าผู้ดูแลกระต่ายเข้าใจผิดเรื่องตัวตนของเธอ คิดว่าเธอเป็นสิ่งที่มีตัวตนระดับสูง
ดังนั้น สิ่งที่มีตัวตนระดับสูงแบบนั้น อยู่ ๆ ก็ออกจากภารกิจหนึ่งไป จึงเป็นเรื่องปกติมาก
หลินอินซีคิดทบทวนอย่างละเอียดแล้ว รู้สึกว่าตนเองไม่น่าเปิดเผยอะไรออกไป
ขอเพียงเธอไม่แสดงอาการหวาดหวั่น หนังเสือแสร้งขู่แบบนี้ก็ยังคงใช้ได้อีกระยะหนึ่ง
“แกล้งทำเป็นตายอะไรอยู่ตรงนี้?!”
เสียงของเฒ่าหวังดังขึ้นอย่างหมดความอดทน
“เข้ามาในเขตของฉัน ก็ต้องทำตามกฎของฉัน มีอะไรต้องลังเล”
“จะยอมส่งกระเป๋าออกมา แล้วไปห้องกักตัวที่โกดังชั้นหนึ่งเพื่อกักตัวเอง 24 ชั่วโมง”
“หรือจะเอาทั้งตัวทั้งกระเป๋าออกไปจากที่หลบภัยของฉัน ที่นี่ไม่ต้อนรับคนที่ตั้งคำถามกับกฎของฉัน!”
เฒ่าหวังเห็นหลินอินซีเอาแต่เล่นมือถือตลอด ก็คิดว่าหลินอินซียั่วโมโหเขา
ความคิดของหลินอินซีถูกดึงกลับมาสู่ความจริง เธอเงยหน้ามองเฒ่าหวัง ปากเขาขยับพึมพำ พูดแต่สิ่งที่หลินอินซีไม่อยากฟังทั้งนั้น