สัญญาณโทรศัพท์ในที่สาปแบบนี้หายากเหลือเกิน
หลังจากรถกระบะแล่นเข้าไปในม่านหมอก สัญญาณอ่อน ๆ ตรงมุมขวาบนของจอมือถือก็กระพริบวูบวาบ เหมือนจะตัดหายไปเมื่อไหร่ก็ได้
หลินอินซีนั่งอยู่เบาะหลัง
ข้าง ๆ คือสวีไห่ถัง อีกฝั่งติดหน้าต่างคือหยางซู่
ห้องโดยสารคับแคบ หลินอินซีไม่มีทางเลี่ยงพวกเขา ได้แต่ก้มหน้ารับสาย
"ฮัลโหล พี่ใหญ่..."
ปลายสาย เสียงนิ่ง ๆ ของพี่ชายปนมากับเสียงสัญญาณรบกวนซ่า ๆ "น้องสาว ตอนนี้มีแผนที่เมืองอยู่ใกล้มือไหม"
หลินอินซีนิ่งไปครู่หนึ่ง
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงแผนที่เส้นทางที่คนขับตาบอดให้พวกเขาดูเมื่อกี้นี้ แม้มันจะหยาบ แต่ก็นับว่าเป็นแผนที่เมืองครึ่งหนึ่ง
"มีรูปที่ถ่ายจากมือถือ"
"เปิดเลย" เสียงกระดาษคลี่ดังมาจากฝั่งพี่ชาย "ใช้ฟังก์ชันแก้ไขในมือถือ ทำตามที่พี่บอกแล้วเริ่มทำเครื่องหมายเดี๋ยวนี้"
หลินอินซีก้มหัวเปิดรูปภาพขึ้นมา
ถนนระยะแค่ห้าร้อยเมตร แต่รถกลับวิ่งมาหลายนาทีแล้ว รอบตัวล้วนเป็นภาพถนนเมืองที่พังพินาศ
เธอรู้ดีว่า ระยะทางในพื้นที่ปนเปื้อน ไม่เหมือนกับโลกแห่งความจริง จึงย่อตัวหลบที่เบาะหลัง มือหนึ่งระวังความเคลื่อนไหวภายนอก อีกมือก้มทำเครื่องหมายบนจอมือถือ
พี่ชายถาม "เธอบอกว่าตรงที่ลงจากรถคือถนนจินหนาน ใช่ไหม"
หลินอินซีส่งเสียง "อืม" เบา ๆ
มีคนนอกอยู่ใกล้ แถมยังมีสิ่งที่มีตัวตนเป็นคนขับในรถ เธอไม่กล้าพูดพล่ามมาก
"โซนนั้นรอดตัวไปก่อนชั่วคราว ทำเครื่องหมายสีเขียว" เสียงพี่ชายทุ้มเข้ม
สีเขียวหมายถึงเขตรักษาความปลอดภัยในโลกจริงที่ยังไม่ปนเปื้อน
ปลายนิ้วหลินอินซีตวัดเร็ว ปัดวงกลมสีเขียวบน "ถนนจินหนาน"