"ตามที่กฎบอกไว้ ขึ้นอันไหนก็ได้อันนึง" หลินอินซีก้าวขึ้นสายพานลำเลียงของนิทรรศการที่ผ่านมาตรฐาน
สายพานทั้งสองเส้นนี้ถูกต้องหมด จะเลือกเส้นไหนผลลัพธ์ก็เหมือนกัน
สวีไห่ถังกับหยางซู่ไปกับเธอด้วย
พวกเขานั่งบนสายพาน มุ่งหน้าต่อไป ลอดผ่านม่านประตูยางสีดำหนา
ตรงนี้มีประตูกั้นอยู่ จะตรวจจับกำไลข้อมือพนักงานของพวกเขา
หลังจากตรวจจับสำเร็จ กำไลข้อมือพนักงานจะถูกเรียกคืน
นี่คือทางเดินรถทางเดียว
เข้าไปแล้วไม่มีทางย้อนกลับมาเองได้ นอกจากจะถูกโยนกลับไปที่ลานขยะเพราะจ่ายค่าโดยสารไม่ไหว
ในที่สุด โซน C ท่าเรือขนของออกก็มาถึง
หลินอินซีมองเห็นป้ายนี้แล้วรู้สึกเหมือนศพที่อบอุ่น
เธอแค่อยากรีบออกไปจากสถานที่ผีสิงนี่ ไปหาพี่ชายของตัวเอง แล้วก็กลับไปยังเขตรักษาความปลอดภัยอย่างราบรื่น ใช้ชีวิตไปวัน ๆ กิน ๆ นอน ๆ ไปเรื่อย ๆ ให้ตาย
โลกแตกแล้ว
อย่างน้อยหลินอินซีก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการล้มละลาย ใช้หนี้ และจ่ายค่าเทอมอีกต่อไป
ท่าเรืออยู่ริมทะเล สินค้าบนสายพานลำเลียงขนส่งออกไปด้วยเรือกลไฟ
และที่ท่าเรือ ในตำแหน่งห่างไกล มีชานชาลาจอดรถเล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตาอยู่แห่งหนึ่ง ตรงกลางชานชาลาจอดรถปิกอัพสำหรับขนของคันหนึ่ง
บนตู้ท้ายรถมีภาพวาดถาดอาหาร และมีสัญลักษณ์มีดกับส้อม
ที่เบาะคนขับ มีคนขับในชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินเข้มคนหนึ่งนั่งอยู่ ดวงตาทั้งสองถูกควักออกไป
มือของคนขับเชื่อมติดกับพวงมาลัย
พวกเขาทั้งสามคนมาถึงภายในเวลาที่กำหนด
"ยังไม่รีบขึ้นรถอีก จะให้สายตรวจเห็นพวกแกหรอ พวกแกนั่งไปที่เบาะหลัง อีกหนึ่งชั่วโมงฉันจะออกรถ ถ้าเกินเวลาไม่รอ"