น้ำเสียงพูดแบบนี้เหมือนเสี่ยวซวง
วิดีโอหยุดชั่วคราวได้
หลินอินซีหยุดวิดีโอแล้วก็ขยายหน้าจอด้วยสองนิ้ว
จะเห็นว่าดวงตาสีดำตรงช่องประตูกำลังมองข้ามไหล่ของหลินอินซีไปยังด้านหลังเฉียง ๆ
นั่นก็คือตำแหน่งเตียงของเสี่ยวเหมย...
ไม่ดูแล้ว ขนลุกนิด ๆ ดึกดื่นขนาดนี้หลินอินซีรับความตกใจไม่ไหว
หลินอินซีคลึงขมับที่ปวดตึงแล้วปิดหน้าจอมือถือ
ยามวิกาล ห้องพักคนใช้เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ ส่องสว่างได้เพียงพื้นที่เล็ก ๆ เท่านั้น
เธอนอนโดยเปิดไฟไว้ หวังให้แสงสว่างขับไล่ความมืดมิดทั้งปวง
ห้องนี้เงียบสงัด ไม่มีเสียงประหลาดใด ๆ ราวกับเป็นเซฟเฮาส์
หลินอินซีนอนลงบนเตียง หลับตาลง แล้วก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็วเพราะความอ่อนล้า
กระทั่งกลางดึก หลินอินซีรู้สึกหนาวเย็น มือเท้าเย็นเฉียบ หัวเข่าทั้งสองก็ปวด
หลินอินซีคลำหาเสื้อขนสัตว์ที่เฝิงเสี่ยวอวี้ให้มาตอนกลางวัน แล้วห่มคลุมกาย เสื้อขนสัตว์ตัวนี้อุ่นกว่าผ้าห่มที่เธอใช้อยู่นัก พอห่มแล้วความเหน็บหนาวก็พลันหายไป
หลินอินซีกำลังจะนอนต่อ กรนกรี้ด...
ผิดปกติ
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ลืมตาขึ้น สีตาวาววับในความมืด
เมื่อครู่ที่ยังไม่ได้ห่มเสื้อขนสัตว์ มันหนาวเกินไป
แอร์ของห้องชุดใหญ่เสีย ตามหลักการแล้ว เธอปิดหน้าต่างตอนนอน ห้องเล็กที่ปิดทึบเช่นนี้ อากาศไม่ถ่ายเท นานไปก็น่าจะรู้สึกอึดอัดร้อน
ไม่ควรจะหนาวนะ!
หลินอินซีนอนโดยไม่ปิดไฟ ตอนนี้เธอพบว่าลมหายใจที่เป่าออกมา ถึงกับเป็นไอหมอกขาวจาง ๆ
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องของเธอก็ดังขึ้น