"พี่ซีคะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว อย่าเปิดประตูตู้เลยนะ"
เสี่ยวซวงไม่ได้คลานออกมาจากใต้เตียง เสียงขลาดกลัวของเขาดังขึ้นจากใต้เตียง
หลินอินซีมองลงไป
ใต้เตียงเป็นความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง มีเพียงมือเล็ก ๆ ซีดขาวข้างหนึ่ง ยื่นออกมาจากเงาร่มของผ้าคลุมเตียงสีชมพูปล่อยชาย จับข้อเท้าของเธอไว้
ความหวาดกลัวที่เฉื่อยชาพลุ่งขึ้นในตัวเธอ
ลึก ๆ แล้วเธอหวาดกลัว แต่เพราะก่อนหน้านี้ตายมาหลายครั้งเกินไป ความหวาดกลัวนั้นจึงไม่ได้เกิดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจจริง ๆ นอกจากรูม่านตาจะหดเล็กลงเล็กน้อยแล้ว สีหน้าของเธอแทบไม่เปลี่ยน
แต่ไม่นาน เธอก็สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลอย่างร้ายกาจ
มือนั่น... มันยาวเกินไป
ความยาวของปลายแขนเด็กอายุเจ็ดแปดขวบนั้นจำกัด แต่มือนี่กลับยื่นออกมาจากส่วนลึกใต้เตียง โดยที่ไม่เห็นข้อต่อของปลายแขนปรากฏ มันเหมือนเนื้อเส้นหนึ่งที่ซีดขาวนุ่มนิ่มไร้กระดูก
เสี่ยวเหมยหลับนิ่งอยู่บนเตียง ดุจทูตสวรรค์ที่หลับใหล ไม่ว่าภายนอกจะเกิดอะไร ก็ไม่อาจรบกวนฝันหวานของเธอ
"ตึง! ตึง! ตึง!"
ประตูตู้ที่เดิมก็ไม่แข็งแรงอยู่แล้วเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง โดยเฉพาะกลอนที่หลวมนั่น ยิ่งรู้สึกว่าถ้าชนอีกสักสองทีจะหลุดลงมา
ไม่ได้นะ!
ของในตู้ดูไม่เหมือนพวกใจดี
ต้องขัดประตูตู้ไว้ก่อน อย่าให้ของข้างในออกมา
หลินอินซีพยายามถอนเท้าออก
เธอออกแรง แต่ก็ถอนไม่ออก
เด็กตัวแค่นี้ มีแรงเยอะนักหนา
นิ้วของเสี่ยวซวงกำข้อเท้าของเธอแน่นราวกับห่วงเหล็ก เล็บยังข่วนผิวหนังของเธอ ปวดประหลาด