หลินอินซียังคิดจะกินเนื้อเพิ่มอีกหน่อยเพื่อเติมพลัง
แต่น่าเสียดาย เนื้อในพื้นที่ปนเปื้อนมักจะอันตรายมาก ผักดูจะดีกว่าเล็กน้อย
โชคดีที่เมื่อวานหลินอินซีต้มไข่จากตู้เย็นไปสองสามฟอง ใส่ในกระเป๋าสะพายของตัวเอง เดิมทีเธอเก็บไว้เป็นอาหารว่างยามดึก แต่เพราะอากาศหนาวเกินไปเลยไม่ได้กิน ถือว่าเก็บไข่ไว้ได้สองสามฟอง
หลินอินซีจ้องมองหัวหมูที่วางอยู่กลางช่องแช่แข็งของตู้เย็น
ดวงตาของหมูดำสนิท ครึ่งเปิดครึ่งปิด
เลือดสดไหลย้อยลงมาตามรอยตัดที่คอซึ่งถูกฟันขาด
“แหมะ แหมะ…”
หยดลงบนแผ่นกระจกกั้นที่ชั้นล่างสุดของตู้เย็น
ทันใดนั้น หน้าจอมือถือที่หลินอินซีถืออยู่ในมือก็สว่างวาบขึ้นมาโดยไม่มีวี่แวว
มีข้อความแจ้งเตือนระบบเด้งขึ้นมาที่ด้านบนของหน้าจอ:
[บลูทูธเชื่อมต่ออัตโนมัติแล้ว: เครื่องช่วยฟังอัจฉริยะของป้าหวัง]
ลมหายใจของหลินอินซีสะดุด
ภายใต้แสงสลัวในห้องครัว รูม่านตาของเธอหดเล็กลงอย่างห้ามไม่อยู่
ป้าหวัง?
เธอมองไปรอบ ๆ ในบ้านหลังนี้ นอกจากเธอแล้ว ป้าหวังมาจากที่ไหนกัน?
หลินอินซีเม้มริมฝีปาก ปรับเสียงมือถือให้ดังสุด จากนั้นค่อย ๆ แนบหูเข้าไปใกล้ “หัวหมู” ที่วางอยู่ในตู้เย็น
มีเสียงรบกวนของกระแสไฟฟ้าแผ่วเบาลอดออกมาจากหูหมูที่ดูคล้ายพัด
“ซ่า… ช่วยด้วย… หนาวเหลือเกิน…”
ดูเหมือนจะเป็นเสียงร้องขอความช่วยเหลือโหยหวนของผู้หญิงอายุมากคนหนึ่ง
หลินอินซีมองดวงตาของหัวหมูนั้นอีกครั้ง ก็รู้สึกหนาวเย็นวาบไปทั้งร่าง
นี่ไม่ใช่หัวหมูอะไรเลย
หัวหมูสดที่เธอเห็นในสายตา แท้จริงแล้วคือศีรษะของป้าหวัง พี่เลี้ยงเด็กคนก่อนที่ถูกหลอกเข้ามา!