ในภาพซ้อนที่พร่ามัว หลินอินซีเห็นสวีไห่ถังชักปืนต้องห้ามสีแดงเข้มกระบอกนั้นออกมา
บนลำกล้องโลหะของปืน แยกหนวดเนื้อเล็ก ๆ หลายเส้นออกมาอย่างน่าขนลุก “ฉึก” เสียบเข้าไปในเส้นเลือดที่ข้อมือของสวีไห่ถัง
หนวดดูดเลือดอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าที่ขาวซีดอยู่แล้วของสวีไห่ถังยิ่งซีดเผือดราวกระดาษ
“ปัง!”
กระสุนสีแดงโลหิตที่รวมตัวจากเลือดสดพุ่งออกไปด้วยเสียงหวีดหวิว เจาะเข้าที่หว่างคิ้วของหมอหนุ่มอย่างแม่นยำ
ครึ่งหัวด้านบนของหมอหนุ่มระเบิดเละเหมือนแตงโมเน่า ชิ้นเนื้อเหม็นคาวกระเด็นเต็มกำแพง
อย่างไรก็ตาม สิ่งมีชีวิตตนฆ่าไม่ตาย
หมอหนุ่มไร้ศีรษะยังคงยืนอยู่กับที่ หน่อเนื้องอกดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่งที่รอยขาด บิดร่างที่เหลือพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
“พวกเธอหนีไปก่อน!” สวีไห่ถังตะโกน
เธอกวาดสายตามองผ่าน ๆ แล้วก็ชะงักไป
รอบข้างว่างเปล่า
หลินอินซีเช็ดเลือดกำเดาไหล เกาะขอบกำแพงเผ่นออกไปไกลตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
เธอหอบหายใจแรง ไม่ยอมหยุดแม้แต่ก้าวเดียว
ช่วยไม่ได้ หลินอินซีวิ่งช้า
นกโง่บินก่อน กระต่ายกับเต่าแข่งกันอะไรนั่น
เธอไม่มีของต้องห้ามที่ใช้ต่อสู้ได้ วิ่งให้เร็วก็คือช่วย ถอยห่างจากวงต่อสู้ หลีกเลี่ยงการเป็นตัวถ่วง
ฉู่เยี่ยนหรันก็พวกพลังรบติดลบ แหกออกมาเร็วมาก
เธอถอดเสื้อผ้าไปพลางวิ่งไปพลาง “อ๊ากกก อย่าตามฉันเลย ฉันคืนเสื้อผ้าบ้า ๆ นี่ให้พวกนาย”
ข้างหน้าเป็นทางแยก ฉู่เยี่ยนหรันชี้ไปทางซ้ายแล้วพูดว่า “ประตูนี่ทะลุไปโซนจัดแสดงโซน A!”