หลินอินซีเลือกที่จะอธิบายด้วยวิธีที่ชาวพื้นเมืองจะเข้าใจได้: "นี่เป็นโรคระบาดของท้องถิ่น เจ้าเสี่ยวไป๋ถูกสัตว์ป่าชนิดหนึ่งในหิมะโจมตี ติดโรคนี้จนขาดสติ กลายเป็นเหมือนสัตว์ป่าที่ทำร้ายทุกคน"
โจวซิงเหวินกอดอกหดตัวอยู่ที่มุมกำแพง ใบหน้าซีดเผือด
หล่อนจ้องเตาผิงที่มอดดับแล้วอยู่นาน กว่าจะได้สติกลับมา
เมื่อครู่ หล่อนสบตากับเสี่ยวไป๋
นั่นไม่ใช่แววตาที่มนุษย์ควรจะมีเลย เป็นแววตาของสัตว์ป่าที่มองเหยื่อ
ถ้าไม่ใช่เพราะหลินอินซีและพวกอยู่ที่นี่ พวกเราคงตายกันไปแล้ว
เสียงโจวซิงเหวินสั่น: "เมื่อกี้... ขอบคุณนะ ถ้าพวกคุณไม่มีปืน พวกเราคงไม่รอดแน่"
สวีเจียเจียสนิทกับเสี่ยวไป๋ที่สุด นางหมดอาลัยตายอยาก ไม่พูดอะไร
พวกนักศึกษาไม่อยู่ต่อนาน
ฟู่จื๋อซวี่หยิบมีดผลไม้มาจากห้องครัว โยนให้เฉียนชวน "เอาไว้ป้องกันตัว ถ้าพวกนายจะไปก็รีบไป ตอนฟ้าสาง เมืองหิมะแดงค่อนข้างปลอดภัย พวกนายต้องลงเขาให้ได้ก่อนสี่โมง"
การให้อาวุธพวกเขา ก็เพื่อไม่ให้พวกเขาตายในเมืองหิมะแดง จะได้ไม่กลายเป็นเหมือนเสี่ยวไป๋ และเพิ่มความยากให้ภารกิจนี้
นักศึกษาทยอยแบกกระเป๋าอำลา
หิมะแดงทั่วฟ้าตกลงมาเบากว่าเมื่อคืนมาก
หลินอินซียืนอยู่หน้าประตู มองส่งพวกเขาจากไป
เฉียนชวนเดินนำหน้า โจวซิงเหวินแบกเป้ สวีเจียเจียหันกลับมามองบ้านเป็นครั้งสุดท้าย ร่างสามร่างย่ำหิมะ ค่อยๆ เดินไปทางหลังเขา ไกลออกไปเรื่อยๆ สุดท้ายถูกพายุหิมะแดงกลืนหายไปจนหมด