ชายคนนั้นเปิดฝาขวดอย่างใจร้อน เงยหน้าขึ้นกรอกน้ำเข้าปากอึกใหญ่สองอึก เขาเช็ดน้ำที่มุมปาก แล้วถอนหายใจยาวอย่างสดชื่น
เขาไม่ยอมดื่มจนหมด หมุนฝาขวดกลับอย่างระมัดระวัง เหลือบมองไปทางหน้าต่างที่ปิดสนิท เลื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด แล้วจงใจลดเสียงลงให้เบาลง "จะบอกพวกคุณก็ไม่เป็นไรหรอก เรื่องนี้ในเมืองน่ะ เป็นความลับที่ใคร ๆ ก็รู้กันมานานแล้ว"
หลินอินซีส่งสัญญาณให้เขาพูดต่อ
ชายคนนั้นพูดว่า "ในเมืองของเราเนี่ย พอเลยบ่ายสี่โมงปุ๊บ พายุหิมะก็จะยิ่งพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ"
"ใต้หิมะสีแดงพวกนั้น ซ่อนอสูรร้ายที่คลานลงมาจากหลังเขาเอาไว้..." พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของชายคนนั้นก็เผยแววหวาดกลัวออกมา "อสูรที่ซ่อนอยู่ในกองหิมะน่ะมันจะส่งเสียงร้องเหมือนห่าน ล่อให้คนในบ้านออกไปดู
ถ้าใครไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อดทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้เดินออกไปดู ก็จะถูกอสูรพวกนั้นลากเข้าไปในกองหิมะใหญ่"
หลินอินซีเข้าใจในทันที "พวกคุณกวาดหิมะก็เพราะอสูรพวกนี้ใช่ไหม"
"ใช่แล้ว ยิ่งหิมะกองในเมืองมากขึ้นเท่าไหร่ อสูรที่ลงมาจากหลังเขาก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น เพราะงั้นคนในเมืองเราถึงมีนิสัย ออกมากวาดหิมะกันทุกวัน"
ชายคนนั้นชี้ไปที่หน้าประตู "ส่วนตุ๊กตาหิมะที่กองอยู่ข้างนอกที่ใส่เครื่องแบบทหารสีดำนั่น ก็คือเครื่องรางคุ้มชีวิตที่สืบทอดกันมาในเมืองจากรุ่นสู่รุ่น
ตั้งแต่รุ่นย่าของผมก็ค้นพบแล้วว่า ขอแค่เอาเครื่องแบบทหารพวกนี้มาสวมให้หุ่นตั้งไว้เฝ้าหน้าประตู อสูรร้ายในพายุหิมะพวกนั้นก็จะไม่กล้าเข้าใกล้ตัวบ้าน