กู้ผิงเซิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง... เขาไม่ใช่ไม่รู้ถึงความรู้สึกที่หลี่รั่วเหยามีต่อเขา
แต่ทั้งสองคนสนิทกันมากเกินไปแล้ว...
ถ้าจะทำอะไรจริง ๆ กู้ผิงเซิงก็มักจะรู้สึกผิด
แต่เขาก็ไม่กล้าปฏิเสธความหวังดีของหลี่รั่วเหยานัก
กู้ผิงเซิงพยักหน้า มือหนึ่งจับพวงมาลัย
มืออีกข้างหยิบขนมปังเก่าออกจากกระเป๋า แล้วเปิดกระป๋องปลาหมักเต้าซี่กับโค้กหนึ่งขวดวางไว้บนคอนโซลข้างคนขับ
ยังมีพื้นที่วางของอีกเยอะ
กู้ผิงเซิงก็นึกถึงความคิดที่จะแลกเปลี่ยนกับหลี่รั่วเหยาเมื่อครู่นี้
เขายื่นน้ำสามขวดให้หลี่รั่วเหยาพลางบอก
หลี่รั่วเหยาหยิบข้าวกล่องอุ่นเองห้ากล่องให้กู้ผิงเซิงเป็นค่าตอบแทนในการแลกเปลี่ยน
“นี่มันมากเกินไปรึเปล่า”
กู้ผิงเซิงเอ่ย
“มูลค่าของน้ำสูงกว่าอาหารนะ รับไปเถอะ ฉันจะเอาเปรียบเธอไม่ได้หรอก รับไปเถอะ”
กู้ผิงเซิงทำได้เพียงรับไว้
จริงอยู่ น้ำมีมูลค่าสูงกว่าอาหาร
แต่นี่มันข้าวนะ แถมยังเป็นข้าวที่แค่เติมน้ำก็ร้อนหอมกรุ่น...
ไว้มีของดีทีหลังค่อยให้รั่วเหยาก็แล้วกัน
“เธออยากกินอะไร เดี๋ยวฉันป้อนให้”
หลี่รั่วเหยาพูด
“งั้นเปิดข้าวกล่องอุ่นเองที่เธอให้ฉันมาทีนึง แล้วก็ช่วยเปิดกระป๋องปลากับโค้กให้หน่อย ขนมปังไม่ต้องกินแล้ว” กู้ผิงเซิงตอบ
ท้องเขาก็เริ่มหิวจี๋พอดี
หลังจากข้าวกล่องอุ่นเองร้อนได้ที่ หลี่รั่วเหยาก็รีบป้อนข้าวให้กู้ผิงเซิงคำหนึ่ง แล้วตามด้วยปลาคำหนึ่ง โค้กอีกอึก
เธอป้อนกู้ผิงเซิงอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้อาหารหรือโค้กหกใส่ตัว
ข้าวกล่องอุ่นเองมีช้อนมาในตัวด้วย ก็สะดวกดี
มองกู้ผิงเซิงกินอาหารที่เธอป้อน หลี่รั่วเหยาไม่รู้คิดอะไรขึ้นมา ใบหน้างามขึ้นสีเรื่อ ๆ