“เป็นอะไรไป ญั่วยาว”
กู้ผิงเซิงถาม
“เมื่อกี้เสี่ยวฟางสารภาพรักกับนาย นายดูดีใจมากเลยนะ...”
หลี่รั่วเหยาหันกลับมา จ้องกู้ผิงเซิงตาแป๋ว พูดเสียงเบา
กู้ผิงเซิงแอบมองไปที่แถวที่สอง
ตอนนี้หลิวเสี่ยวฟางยังอยู่ในสภาพสมองเบลอ
พอรู้ตัวว่ากู้ผิงเซิงมองมา ก็ก้มหน้าลงทันที ไม่กล้าพูดอะไร แถมตัวยังสั่นน้อยๆ ด้วย
“นี่... ฉันก็ไม่คิดว่าเสี่ยวฟางจะชอบฉัน ปกติฉันกับเธอแทบไม่เคยคุยกันเลย”
กู้ผิงเซิงเกาจมูกพลางพูด
หลี่รั่วเหยาถึงค่อยอารมณ์ดีขึ้นหน่อย
“ว่าแต่ เธอไปแคร์ทำไมกัน เธอก็ไม่ใช่สารภาพกับเธอสักหน่อย”
กู้ผิงเซิงถามด้วยความสงสัย
“ใครแคร์กัน! ไปไกลๆ เลย!”
หลี่รั่วเหยาพึ่งอารมณ์ดีขึ้นได้ไม่นาน ตอนนี้ก็กลับมาแย่อีกแล้ว
อะไรนะที่ว่าไม่ได้สารภาพกับฉัน?
ไอ้หนุ่มตรงทื่อจริงๆ
“อ้อ งั้นก็ดี”
กู้ผิงเซิงพูดเรียบๆ
หลี่รั่วเหยาสำลักน้ำลายตัวเอง แทบจะโกรธกู้ผิงเซิงจนตาย
แต่เธอก็คิดอีกที... ตัวเองดูเหมือนจะไม่มีสิทธิ์โกรธจริงๆ
ถ้าเป็นก่อนข้ามมิติ อาจจะงอนนิดๆ ให้กู้ผิงเซิงเดาใจบ้าง
แต่ตอนนี้... ผู้หญิง 41 คน ผู้ชาย 1 คน...
หมาป่าเยอะเนื้อน้อย ถ้ากู้ผิงเซิงถูกผู้หญิงคนอื่นตัดหน้าไปก่อนจริงๆ มันไม่ระเบิดเลยหรือไง?
เธอส่ายหัว ตอนนี้จะคิดเรื่องพวกนี้ไปทำไม
“ฉันมีขนมปังห้าช่อง อาหารกระป๋องสองช่อง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งช่อง ข้าวกล่องอุ่นเองหนึ่งช่อง แล้วก็หมูแผ่นอีกหนึ่งช่อง”
หลี่รั่วเหยาลังเลนิดหน่อย
“ฉันขอแลกน้ำกับนายทีหลังได้ไหม?”