ได้ยินกู้ผิงเซิงพูดแบบนี้
เด็กผู้หญิงคนอื่น ๆ ก็เพิ่งได้สติ รีบไปขนเสบียง
หลิวเสี่ยวฟางก็หน้าแดง เขินอายวิ่งหนีไป แล้วไปเอาของ
เธอเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าขนาดนี้
รู้ไหม ตัวเองไม่กล้าแม้แต่จะพูดกับกู้ผิงเซิงเลยนะ
สู้ตายไปซะดีกว่า
ช่วยด้วย! บ้า!!
มือที่หยิบขนมปังของหลิวเสี่ยวฟางยังสั่นอยู่บ้าง
ด้านข้างหลี่รั่วเหยามองหลิวเสี่ยวฟางอย่างคลุมเครือ ไม่รู้ในใจคิดอะไรอยู่
จางเข่อเข่อกับลั่วเสี่ยวเสวี่ยสบตากัน ในแววตามีแต่ความประหลาด
ในห้องเรียน ใครบ้างไม่รู้ว่ากู้ผิงเซิงกับหลี่รั่วเหยา หัวหน้าห้องกับประธานนักเรียนสองคนนี้สนิทกัน?
ถึงแม้จะไม่ใช่คู่รัก... แต่ก็ไม่ขัดขวางสาว ๆ ในห้องคนอื่นจะฟินจิ้น
ตอนนี้ยังมีคนมาสารภาพรักอีก
มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว
...
พรสวรรค์ของหลินชิวหนาน เฉลยเทพบอกตัวเอง หลังจากรู้ว่าวิกฤตซอมบี้ถูกแก้แล้ว เธอก็มาที่ร้านขายของชำ
ไม่มีใครติดใจอะไร เพราะต่อไปต้องพึ่งพาพรสวรรค์ของหลินชิวหนาน
...
กู้ผิงเซิงตรงไปที่ตู้เครื่องดื่มทันที
ไม่ต้องสงสัยเลย อะไรสำคัญที่สุด?
หนีไม่พ้นทรัพยากรน้ำ
คนเราอาจไม่มีอาหารได้ แต่ขาดน้ำเด็ดขาดไม่ได้
กู้ผิงเซิงต้องเอาของที่มีค่าที่สุดอยู่แล้ว
ตู้เครื่องดื่มเป็นแบบเปิดสองบาน ข้างในมีน้ำประมาณ 200 กว่าขวด ไม่น้อยเป็นขวด 1 ลิตรหรือ 2 ลิตร
กู้ผิงเซิงมือไว ตาคอยจับจ้อง หยิบทีละขวด
หลังจากเห็นการกระทำของกู้ผิงเซิง ก็มีเด็กผู้หญิงจำนวนไม่น้อยมาเอาน้ำเหมือนกัน
เพราะหน้าตู้เครื่องดื่มคนเยอะมาก หลี่รั่วเหยาไม่ได้เข้าไปเบียด เธอกำลังดูขนมปังกับเค้ก และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป รวมถึงชั้นข้าวกล่องพร้อมทานแบบอุ่นเองร้อนเอง
ไม่เอาน้ำก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ รอให้ถึงตอนนั้นค่อยแลกกับกู้ผิงเซิงก็ได้
แต่ในตอนนั้นเอง ร่างหนึ่งที่ลับ ๆ ล่อ ๆ ก็แทรกตัวเข้ามา
จางเข่อเข่ออยู่ใกล้ที่สุด เห็นแล้วสีหน้าเย็นชา
เธอรีบคว้าแขนของร่างนั้นไว้
"หวงถิง หัวหน้าห้องบอกแล้ว คนที่ลงมาก่อนเป็นคนขน เสร็จแล้วถึงจะถึงพวกเธอ!"
เด็กผู้หญิงที่ลงจากรถก็คือหวงถิง
หวงถิงตะโกนโวยวาย "จางเข่อเข่อ เธอจะงกอะไรขนาดนั้น ที่นี่ของเยอะแยะ ให้ฉันขนเสบียงบ้างจะเป็นอะไรไป นี่มันร้านขายของชำทั้งร้านนะ!"
คนอื่นก็หยุดมือ กู้ผิงเซิงยิ่งจ้องหวงถิงเย็นชา "เชิญเธอออกไป กลับไปที่รถบัส รอพวกเราเสร็จแล้ว ถึงจะถึงพวกเธอ"
"ถึงตอนนั้นพอเหรอ หัวหน้าห้อง เธอจะทนดูฉันอดตายจริง ๆ เหรอ!?"
"นั่นเรื่องของเธอ!"
หลี่รั่วเหยาตวาด "เธอออกไปเดี๋ยวนี้!"
เธอผลักหวงถิงออกไป
หวงถิงมองทุกคนด้วยสายตาเคียดแค้น กลับเข้าไปในรถบัส
ในรถบัส เด็กผู้หญิงหลายคนมองหวงถิงเหมือนตัวตลก
พวกเธอส่วนใหญ่ถึงจะขี้ขลาด แต่ก็ทำตามกฎ
อย่างมากก็ขนเสบียงได้น้อยหน่อย
ไม่นาน ตู้เครื่องดื่มห้าตู้ก็ถูกเก็บกวาดหมด
ตู้เครื่องดื่มหนึ่งตู้มีเครื่องดื่มประมาณ 200 กว่าขวด เครื่องดื่มก็มีหลายชนิด กู้ผิงเซิงตั้งใจเลือกน้ำ หรือโค้ก สไปรท์อะไรพวกนี้ กับชาน้ำผึ้งมะนาวด้วย
พูดง่าย ๆ กู้ผิงเซิงพยายามเลือกเครื่องดื่มที่คนทั่วไปชอบ
หนึ่งช่องใส่ของได้แค่ชนิดเดียว
ตอนนี้กู้ผิงเซิงใส่น้ำแร่ยี่เป่าขวด 500 มล. เต็ม 200 ขวด น้ำแร่หนงฟูซานฉวนขวด 500 มล. 100 ขวด และโค้กขวด 500 มล. 100 ขวด โค้กขวด 1.5 ลิตร 30 ขวด สไปรท์ 100 ขวด ชาน้ำผึ้งมะนาว 100 ขวด น้ำแร่หนงฟูซานฉวนขวด 2 ลิตร 56 ขวด
พวกนี้ใช้ไปแปดช่อง ถึงแม้ขวดขนาดหนึ่งลิตร สองลิตรพวกนั้นจำนวนไม่มากพอ ใส่ไม่เต็ม แต่กู้ผิงเซิงก็รู้ว่ามีค่ามากกว่า
แล้วก็มีขนมปังกรอบอีก...
กู้ผิงเซิงใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อเลย
ตอนนี้เหลืออีกสองช่อง เขาจะไปเอาอาหารแล้ว
ไม่นาน เขาก็ไปเลือกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบถ้วย เลือก 100 ถ้วย รสเนื้อตุ๋น
น่าเสียดายที่ ตอนแรกกู้ผิงเซิงยังคิดว่าใส่เป็นลัง ๆ แบบนี้ได้ไหม
งั้นหนึ่งช่องก็ใส่ได้ร้อยลัง
แต่ก็ทำไม่ได้ ข้างในเป็นบะหมี่รสเนื้อตุ๋น บะหมี่รสเนื้อตุ๋นถึงจะเป็นหนึ่งหน่วย
แต่พอนึกดูก็จริง
ถ้าทำแบบนี้ได้ สู้เอาตู้เครื่องดื่มห้าตู้ใส่ช่องไปเลยดีกว่า
ส่วนช่องสุดท้าย...
ขนมปังแบบเก่า?
อันนี้ขนาดใหญ่ น่าจะใส่ได้ แต่จำนวนไม่มากแล้ว ใส่ขนมปังชนิดหนึ่งแล้ว จะใส่ชนิดที่สองไม่ได้
งั้นเอาหมึกเส้นเผ็ดเว่ยหลง?
ไม่ได้ ของหมึกเส้นถึงจะเยอะ แต่ขนาดเล็กเกินไป
มันฝรั่งทอดก็ไม่ได้ ไม่อิ่มท้อง
สุดท้าย กู้ผิงเซิงเลือกอาหารกระป๋อง!
เขาเห็นบนชั้นมุมใน มีปลาหมักเต้าซี่กระป๋องยี่ห้อกานจู่เยอะแยะ!
ไม่ใช่แค่อายุยาวนาน รสชาติก็อร่อย ยังเสริมโปรตีนด้วย ก็แค่ถ้าไม่กินกับข้าวสวยเปล่า ๆ มันเค็มไปหน่อย
แต่เค็มหน่อยดีนะ เติมเกลือแร่ได้
กู้ผิงเซิงรีบหยิบอาหารกระป๋อง
ร้านขายของชำส่วนใหญ่เป็นขนมปังกับเค้ก มันฝรั่งทอด หมึกเส้น คุกกี้ ของกินเล่นพวกนี้
ขนมปังกรอบไม่มีเลย ไม่งั้นกู้ผิงเซิงก็คงไม่ต้องทิ้งขนมปังกรอบอันนั้นเพื่อเคลียร์ช่อง...
ไม่นาน กู้ผิงเซิงก็ใส่ปลากระป๋องเต็มหนึ่งร้อยกระป๋อง เขาน่าจะเอาหมดแล้วนะ?
แต่ยังมีกระป๋องอีกเยอะ...
กู้ผิงเซิงมองไปรอบ ๆ เห็นลั่วเสี่ยวเสวี่ยด้านข้างกำลังเอามันฝรั่งทอดซองเล็กไม่หยุด ยังทำท่าทางเหลียวซ้ายแลขวา กลัวคนอื่นสังเกตแล้วมาแย่ง...
กู้ผิงเซิงอึ้งไป
ไม่ใช่หรอกพี่สาว เธอเป็นกลุ่มแรกที่ลงมาเก็บกวาด เก็บกวาดแค่นี้?
"เสี่ยวเสวี่ย!"
กู้ผิงเซิงตะโกน
ลั่วเสี่ยวเสวี่ยหดคอ
"หัวหน้าห้อง อย่าแย่งมันฝรั่งทอดของฉันนะ!"
"เธอมาเอาอาหารกระป๋องสิ ที่นี่ยังมีกระป๋องอีกเยอะ"
"ไม่เอาอะ! ฉันชอบกินมันฝรั่งทอด"
ลั่วเสี่ยวเสวี่ยดื้อ
"ฉันเองก็ได้ เธอไม่กินฉันกิน!"
จางเข่อเข่อเห็นดังนั้น รีบเข้ามาเอาอาหารกระป๋อง
หลี่รั่วเหยาก็วิ่งมาเอา ที่นี่ยังมีหมูบดกระป๋องอีกเยอะ
กู้ผิงเซิงขี้เกียจยุ่งกับเด็กคนนี้
ยังไงเธอก็มีคาถารักษา
ยังไงก็คงไม่ปล่อยให้เธอหิว
อยากกินมันฝรั่งทอดก็ปล่อยให้กินไปเถอะ
หลังจากกู้ผิงเซิงเก็บเป้สะพายส่วนตัวเต็มแล้ว ก็มาที่เคาน์เตอร์หน้า
เคาน์เตอร์หน้าก็ของไม่น้อย มีบุหรี่หลายยี่ห้อ จงหัว หวงเฮ่อโหลว และร่มเล็ก ๆ ไฟแช็ก ฯลฯ
กู้ผิงเซิงหยิบบุหรี่จงหัวไม่กี่ซอง และไฟแช็กกว่าสิบอัน
พอทุกคนเก็บกวาดเสร็จแล้ว เพราะช่องในกระเป๋าเต็มกันหมด เลยต้องถือของพะรุงพะรัง
เช่นในอ้อมแขนของกู้ผิงเซิงยังกอดขนมปังเก่าสามลัง เกลือสองถุง น้ำตาลสามถุง
กระเป๋ากางเกงก็ยัดไฟแช็กที่เก็บมาจากเคาน์เตอร์หน้ากับบุหรี่อีกสองสามซอง
หลี่รั่วเหยาในมือมีอาหารกระป๋องที่กระเป๋าใส่ไม่พอ กระเป๋ากางเกงก็ป่อง ๆ ไม่รู้ใส่อะไร
กระเป๋าจางเข่อเข่อเต็มไปด้วยสแน็คเกอร์ส ของที่ใส่ไม่หมด เธอยังแอบยัดเข้าไปในเสื้อชั้นใน หรือใส่ในเสื้อผ้าชิ้นอื่น ๆ
หลิวเสี่ยวฟางถือน้ำสามลิตรสองขวด ในหมวกด้านหลังยังมีน้ำโซดาอีกสองขวด
กระเป๋าลั่วเสี่ยวเสวี่ย ในมือยังมีบะหมี่กรอบ ของขบเคี้ยวเมี่ยวเจี่ยวชุ่ย มันฝรั่งทอดซองเล็ก
ทุกคนมองลั่วเสี่ยวเสวี่ยด้วยสายตาประหลาด
โอกาสดี ๆ แบบนี้ เสียเปล่าจริง ๆ...
ที่เธอเพิ่งเอาไป ดูเหมือนจะเป็นขนมอบกรอบที่ไม่อิ่มท้องแล้วยังทำให้ร้อนในทั้งนั้นเลยนะ?
กู้ผิงเซิงตะโกนบอกเพื่อนในรถบัส
"พวกเราเก็บกวาดเสร็จแล้ว ในร้านขายของชำไม่มีอันตรายแล้ว ข้างในยังมีเสบียงอีกประมาณครึ่งนึง พวกเธอลงมาเถอะ"
ร้านขายของชำก็ใหญ่มาก
นอกจากตู้เครื่องดื่มถูกเก็บกวาดแล้ว ข้างในยังมีขนมอีกมากมาย
ได้ยินคำพูดของกู้ผิงเซิง
หวงถิงสองสามคนยืนอยู่ที่ประตูรถบัส กระโจนออกไปทันที แล้ววิ่งเข้าไปในร้านขายของชำ
เด็กผู้หญิงคนอื่นก็กรูกันวิ่งออกมา
พอเด็กผู้หญิงทั้งหมดลงมาแล้ว กู้ผิงเซิงสองสามคนก็กลับเข้าไปในรถบัส
ที่นั่งคนขับรถบัสก็กว้างดี
กู้ผิงเซิงวางขนมปังแบบเก่าสามลังที่ใส่ในกระเป๋าไม่ได้ กับเกลือและน้ำตาลไว้ใกล้ที่นั่งคนขับ ตรงที่วางเท้า
หลี่รั่วเหยาอยู่ใกล้ประตู วางไม่ค่อยดี เธอจะวางเสบียงในมือไว้ใต้แท่นขับของกู้ผิงเซิง
"รั่วเหยา เธอเลือกเสบียงอะไรมาบ้าง?"
กู้ผิงเซิงถาม
เมื่อกี้เขาเห็น เธอเดินวนแถวขนมปังเค้กอยู่นาน คงเอาของมาไม่น้อย
"ฮึ"
หลี่รั่วเหยาไม่พอใจนิดหน่อย สะบัดหน้า
กู้ผิงเซิง: ......
เขาไม่รู้ว่าทำไมหลี่รั่วเหยาถึงโกรธ