เมื่อเฉินหย่วนลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ใต้ร่างมีเพียงเสื่อลามันใบเก่าๆ ใบหนึ่ง
แสงแดดเดือนกรกฎาคมส่องลอดหน้าต่างเข้ามา กระทบร่างของเขาอย่างกระจัดกระจาย
"ฉันไม่ได้ถูกผู้หญิงคนนั้นแทงตายไปแล้วหรือไง?"
"นี่มันเรื่องอะไรกัน!?"
เขาพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว นึกถึงภาพเมื่อคืนขึ้นมาได้ อารมณ์ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
เขาคิดจะขยับตัวไปหาซ่งหลีเพื่อเอาคืน แต่ร่างกายกลับส่งความเจ็บปวดที่ทนไม่ไหวออกมาทันที
เจ็บ!
เจ็บเกินไปแล้ว!
เขารู้สึกว่าร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล
ความเจ็บปวดนี้ เหมือนตอนที่ถูกแทงเป๊ะๆ
แต่เมื่อเฉินหย่วนยื่นมือลูบตัวดู กลับพบว่าร่างกายไม่เป็นอะไรเลย
แล้วความเจ็บนี้มันมาจากไหน?
แล้วทำไมฉันถึงยังมีชีวิตอยู่?
"ติ้ง!"
ท่ามกลางความสงสัย เสียงกลไกก็ดังขึ้นในหัวของเขา
[ระบบมนุษย์ปศุสัตว์ถูกเปิดใช้งานแล้ว! (หรือที่เรียกว่าระบบค่าอภัย)]
[ระบบได้ย้อนเวลากลับโดยอัตโนมัติ เวลาปัจจุบัน: หนึ่งชั่วโมงก่อนที่ซ่งหลีจะใช้มีดบาดมือคุณ]
[เวลาที่เจ้าบ้านจะอยู่รอดได้เหลือ:
23 ชั่วโมง 58 นาที 36 วินาที]
[เมื่อเวลาหมดลง เจ้าบ้านจะตายทันที เลือดออกจากทั้งเจ็ดอวัยวะ]
[โปรดให้เจ้าบ้านหาทางทำให้ซ่งหลีเกิดค่าอภัยต่อคุณ]
[ค่าอภัยเพิ่มขึ้นหนึ่งจุด อายุขัยเพิ่มขึ้นหนึ่งวัน อย่างมากที่สุดสามารถได้รับอายุขัย 60 ปี]
[ข้อควรระวัง: หากเจ้าบ้านทำสิ่งที่ทำให้ความชอบใจของซ่งหลีลดลง ทุกๆ จุดที่ลดลง จะหักอายุขัยหนึ่งวันทันที]
[เตือน: โปรดอย่าทำให้ความชอบใจลดลงอีก มิฉะนั้นจะตายทันที!]
[PS: เพื่อลงโทษเจ้าบ้าน ระบบได้ส่งคืนความเจ็บปวดจากการถูกแทง 108 แผลของซ่งหลีกลับมายังร่างกายของเจ้าบ้านในตอนนี้ ความเจ็บปวดนี้จะเกิดขึ้นเฉพาะตอนที่เจ้าบ้านอารมณ์เสียเท่านั้น!]
[วิธีแก้ความเจ็บปวด: ได้รับการกอดจากเธอโดยสมัครใจ]
"อะไรนะ? ระบบ!? ยังเป็นระบบมนุษย์ปศุสัตว์อีก?"
เฉินหย่วนโคตรเก่ง
เขาสามารถโฟกัสไปที่ชื่อของระบบได้
แต่ทันทีที่พูดจบ ความเจ็บปวดจากการถูกแทงก็ทวีคูณขึ้นมาอีกครั้ง
"เวร! ระบบ ไปตายซะเถอะ!"
เขาปวดจนดิ้นบนเตียง กระสับกระส่ายไม่หยุด
หลัง หัวใจ ไต ตับ ม้าม ปอด กระทั่งถึงน้องชาย...
ทั่วทั้งร่างกายส่งความเจ็บปวดออกมา
ผู้หญิงคนนั้น คงจะแทงเขาทั่วทั้งตัวเลยสินะ?
เวร
ทำไมรู้สึกว่าเธอน่ากลัวกว่าฉันอีก?
"ระบบที่ดี ระบบที่ดี นายเป็นระบบที่ดี... นายมาเพื่อช่วยฉัน ฮือออ ฉันขอบใจนายมาก"
เขานึกถึงกฎเมื่อกี้ ถ้าตัวเองอารมณ์เสีย จะได้สัมผัสความเจ็บปวดนี้
ดังนั้น เขาพยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็น สงบอารมณ์ลง
จริงด้วย ความเจ็บปวดค่อยๆ จางหายไป
แต่ ระบบนี้กลับให้ฉันต้องดีกับเธอ?
มันเป็นไปได้ยังไง?
ฉันจะดีกับเธอได้ยังไง?
ยังต้องเพิ่มค่าอภัยของเธอที่มีต่อฉันเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไป...
จะทำได้เหรอ? ฉันเคยรังแกเธอขนาดนั้นมาก่อน
ฉันตายมาแล้วครั้งหนึ่ง เอางี้ดีกว่า ไปตายด้วยกันกับเธอเลยดีไหม...?
เขาไม่อยากดีกับผู้หญิงคนนั้นจริงๆ
แต่ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา ระบบก็ส่งเสียงออกมาอีกครั้ง
[เตือน: โปรดอย่ามีความคิดแบบนี้ ระบบนี้มีความสามารถที่จะทำให้ซ่งหลีฟื้นคืนชีพได้ไม่จำกัด และมีความสามารถที่จะทรมานเจ้าบ้าน ให้เจ้าบ้านมีชีวิตที่แย่กว่าตาย หากเจ้าบ้านอยากลอง ก็เตรียมตัวตายได้เลย]
โว้ย ในที่สุดก็มีคนจัดการปีศาจตัวนี้ได้ซะที
โอ้ไม่สิ มีระบบ
"6"
เฉินหย่วนไม่มีทางเลือกอีกแล้ว
ทำได้แค่ดีกับเธอ ขอค่าอภัยเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสองสามปี
เขาตัดสินใจว่า พอเก็บอายุขัยได้ครบ 60 ปีแล้ว จะออกจากที่นี่ ไปหาผู้หญิงคนอื่นมาทรมาน
ระบบ: [เจ้าบ้านโคตรเก่ง! ไม่รู้จักจบสิ้น]
[ช่างเถอะ รอให้เจ้าบ้านเก็บอายุขัยให้ครบก่อน แล้วค่อยคิดเรื่องอื่น]
แม้แต่ระบบก็ยังตกใจ มันเคยผูกพันกับคนมามากมาย แต่แบบเฉินหย่วน เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก
เฉินหย่วนนึกย้อนไป ช่วงนี้ซ่งหลีคงจะยังซ่อนตัวอยู่ในห้องนอน
เธอดูเหมือนจะไม่ได้กินข้าวมาวันหนึ่งคืนเต็มๆ แล้ว
เดินมาที่หน้าห้องนอนของเธอ เฉินหย่วนเคาะประตู: "ซ่งหลี ออกมาเดี๋ยวนี้"
น้ำเสียงของเขาดุร้าย ไม่มีท่าทีว่าจะปรับปรุงตัวเลยแม้แต่น้อย
ผ่านไปสักครู่ ข้างในถึงมีเสียงของหญิงสาวตัวสั่นเทาและหวาดกลัวดังออกมา:
"ไม่... ฉันไม่ออกไป... นายอย่าทำแบบนั้นกับฉันเลย จะตีฉันก็ได้ จะด่าฉันก็ได้ ฉันทนได้หมด แต่ห้ามทำลายความบริสุทธิ์ของฉันเด็ดขาด..."
"ได้โปรดเถอะ นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะยอมได้"
ตอนนี้ซ่งหลีกำลังขดตัวอยู่ที่มุมห้องนอน มือกำมีดไว้แน่น ถ้าเฉินหย่วนกล้าบุกเข้ามา เธอก็จะแทงเขาให้ตายทันที
เธอนึกถึงแฟนออนไลน์ของตัวเอง
ทั้งคู่เป็นรักแรกของกันและกัน ตกลงกันไว้ว่าหลังเรียนจบจะเจอกัน แล้วใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ตอนนั้นจะมอบครั้งแรกอันมีค่าให้เขา
เธอมีคนที่ชอบ คนนั้นคือคนเดียวของเธอ ดังนั้นซ่งหลีจะไม่ยอมให้ไอ้สัตว์ร้ายข้างนอกได้ใจเด็ดขาด
[เตือน: โปรดใช้คำพูดสุภาพกับซ่งหลี หากพูดคำหยาบๆ แบบ "ออกไป" อีกสักสองสามคำ เธออาจจะลดความชอบใจลง แล้วเจ้าบ้านจะตายทันที จะไม่มีโอกาสเกิดใหม่ได้อีก และระบบจะให้เงินสดสิบล้านหยวนเป็นรางวัลแก่ซ่งหลี!]
"ไม่เอาน่า ไอ้หมา...?"
เฉินหย่วนพูดไม่ออก กำลังจะด่าระบบ แต่ก็นึกถึงความเจ็บปวดนั้นขึ้นมาได้ เลยจำใจระงับความโกรธลง
ให้ตายสิ เงินสดสิบล้านหยวน? งั้นก็แปลว่าตอนที่ฉันตาย ซ่งหลีจะได้ใช้ชีวิตสบายๆ งั้นสิ?
แบบนี้ได้ยังไง?
เขาจะไม่มีวันยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด
เขาไม่พอใจมาก อยากจะระเบิดอารมณ์ แต่ก็ไม่กล้า เลยต้องฝืนใจตอบกลับไปว่า:
เปล่า ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันหมายความว่า แกหิวไหม? อยากให้ฉันสั่งอาหารเดลิเวอรีให้ไหม?
ในห้องเงียบไปสองสามวินาที ซ่งหลีถึงตอบกลับมา: "ไม่... ไม่ต้องแล้ว..."
ต้องเป็นแผนของเขาอีกแน่นอน
หวังจะหลอกให้เธอออกไป แล้วก็...
เธอไม่กล้าบอกเรื่องพวกนี้ให้แฟนออนไลน์ฟัง
เธอกลัว กลัวว่าแฟนออนไลน์จะรู้ประวัติของเธอแล้วรังเกียจ จะไม่รักเธอ จะเลิกกับเธอ...
ฉันคิดจนชัดเจนแล้ว ฉันไม่อยากมีอะไรกับแกแล้ว เชื่อฉันเถอะ
เฉินหย่วนพูดอีกครั้ง
[เตือน: เจ้าบ้าน นายเป็นอัจฉริยะจริงๆ! พูดตรงขนาดนี้ กลัวตัวเองจะไม่ตายเร็วใช่ไหม?]
[โคตรเก่ง!]
ข้างใน ซ่งหลีได้ยินคำพูดนั้น ก็เบือนหน้า ยิ้มเยาะตัวเองอย่างช่วยไม่ได้
เขาโง่หรือเปล่า?
สมองนี่เส้นไหนมันผิดปกติกันแน่?
แบบนี้ใครจะไปเชื่อ?
"ไม่ ฉันไม่ออกไป"
เธอยังคงปฏิเสธ
"ก็ได้"
เฉินหย่วนเองก็ไม่มีวิธีอื่น
คิดไปคิดมา เขาก็พูดอีกครั้ง: "จริงๆ นะ ฉันไม่ได้โกหกแก ฉันเกิดใหม่แล้ว ยังผูกพันกับระบบมนุษย์ปศุสัตว์อะไรสักอย่าง ถ้าฉันทำร้ายแก ฉันจะตายคาที่ทันที เพราะงั้นต่อจากนี้ฉันจะไม่ทำร้ายแกอีกแล้ว"