ซ่งหลีได้ยินคำพูดนั้นก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง
กลับชาติมาเกิด? แล้วยังผูกพันกับระบบมนุษย์ปศุสัตว์อะไรนั่นอีก?
มาขำๆ ใช่ไหม?
อ่านนิยายในแฟนเฉี่ยเยอะไปหรือเปล่า?
เมื่อก่อนแสร้งทำเป็นกลับตัวกลับใจ คราวนี้ก็กลับชาติมาเกิดอีก? งั้นคราวหน้าจะบอกว่าถูกวิญญาณเข้าสิงอีกไหม?
ยังจะมาหลอกฉันอีกหรือ?
ซ่งหลีไม่มีทางเชื่อแน่นอน
“ไม่ต้องมาหลอกฉัน ฉันไม่มีทางออกไปหรอก”
ภายในห้อง เธอยังคงปฏิเสธ และกลับขดตัวแน่นขึ้นไปอีก
เฉินหย่วนทำได้แค่ถอนหายใจ เขาเป็นคนใจร้อน ความอดทนต่ำ พอได้ยินซ่งหลีปฏิเสธอีกครั้ง ก็เริ่มหงุดหงิด
“เฮ้ย! อย่าดีแต่ไม่รู้จักพอได้ไหม?”
เขาจะระเบิดอารมณ์ แต่ความเจ็บปวดในร่างกายก็แล่นเข้ามาก่อนอารมณ์เป็นจังหวะแรก
“แหวะ แหวะ แหวะ!”
“หยุดๆๆ!”
“ระบบ ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดจริงๆ!”
ถึงเขาจะทำชั่วมาสารพัด แต่ก็ยังเป็นคน จะทนความเจ็บปวดแบบนี้ไม่ได้จริงๆ
ดังนั้นอารมณ์ก็ถูกกดลงอีกครั้ง
เขาไปล้างหน้าด้วยน้ำเย็น กลัวว่าถ้าเห็นเธอแล้วจะควบคุมตัวเองไม่ไหว ก็เลยทำตัวเป็นนักบินอีกครั้ง ปลดปล่อยอารมณ์จนเย็นลง แล้วก็คิดหาทาง แล้วก็พูดกับห้องนอนว่า
“ไม่ว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ แต่ฉันกลับชาติมาเกิดจริงๆ”
“เอาน่า ถึงเรื่องมันจะมาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันสั่งเดลิเวอรีให้เธอก่อนก็แล้วกัน อย่าปล่อยให้หิว รอด้วยล่ะ!”
พอพูดจบ เขาก็รู้สึกได้เองว่ามันน่าขยะแขยงขนาดไหน ฉันเฉินหย่วนจะมาพูดจาเป็นห่วงเป็นใยผู้หญิงคนนี้ได้ยังไง!?
โอ้ย...
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาพูดจาเป็นห่วงใครแบบนี้ รู้สึกไม่ชินเอามากๆ
“ไม่...ไม่ต้อง...”
“ฉันไม่หิว”
พูดจบ ท้องของซ่งหลีก็ร้องครางดังขึ้นมาสองที
ตั้งแต่วิ่งเข้ามาหลบในห้องนอน เธอทำได้แค่แอบออกมาเวลากลางคืนเพื่อต้มไข่กินสองฟองเท่านั้น
แม้แต่เส้นบะหมี่ก็ยังไม่กล้าต้ม กลัวเฉินหย่วนได้กลิ่นแล้ววิ่งออกมาอีก...
ร่างกายของซ่งหลีไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งแย่ลงไปอีก
เฉินหย่วนไม่ได้ฟังเธอเลย หยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดแอปเดลิเวอรีทันที
ถ้าเป็นไปได้เขาก็ไม่อยากสั่งให้ซ่งหลีเหมือนกัน
แรกๆ จะสั่งปินเฮ่าฟาน แต่คิดไปคิดมา...
ช่างเถอะ สั่งปกติเถอะ
ยังไงตอนนี้เป้าหมายคือการรีดค่าอภัย ปินเฮ่าฟานมันดูไม่ดี เดี๋ยวเธอจะมองไม่เห็นความจริงใจของเขา
หาร้านเดลิเวอรีอยู่หลายร้าน สั่งอะไรดีนะ?
สุดท้ายเฉินหย่วนก็เลือกเบอร์เกอร์ร้านทัสติง
ชุด 4 ชิ้น เบอร์เกอร์หนึ่ง โคล่าหนึ่ง ขนมสองอย่าง รวม 19 หยวน
เขาจ่ายเงินทั้งที่ใจหาย แล้วก็นั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น รอเดลิเวอรีมาส่ง
“รกชะมัด สกปรกมาก!”
มองดูบ้านหลังนี้ ตั้งแต่พ่อแม่ตายจากไป เรื่องทำความสะอาดก็เป็นซ่งหลีจัดการมาตลอด
เธอเพิ่งหลบเข้าไปได้ไม่นาน บ้านข้างนอกก็ถูกเขาทำจนยับเยินไปแล้ว
เสียงแมลงวันบินหึ่งๆ ดังแว่วมา มีแมลงวันที่กล้าหน้าด้านบางตัวบินมาวางไข่บนแขนของเฉินหย่วนด้วย ทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้สุดๆ
“เฮ้ย ไปให้พ้น!”
เขาดีดๆ อย่างรำคาญ แล้วตบแมลงวันตายไปหนึ่งตัวอย่างไว
ถังขยะอัดแน่นไปด้วยเศษซาก ซุปบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ซุปไก่ที่แทะเหลือ ก้อนห่อขนมขบเคี้ยวที่ยับยู่ยี่ สุมกันล้นปากถัง น้ำขุ่นๆ ยังไหลลงมาตามผนังถังพลาสติก เต็มหยดลงบนพื้นเป็นคราบหนักๆ สีเข้ม
บ้านนี้รกเกินไปแล้ว
จู่ๆ เขาก็นึกสิ่งดี ๆ ออก
ถ้าซ่งหลีออกมาแล้วเขาทำความสะอาดบ้านให้คงจะดีไหม ได้ค่าอภัยอีกด้วย
อืม... น่าจะได้นะ
ไม่นาน เดลิเวอรีก็มาถึง
เฉินหย่วนไปรับของที่หน้าประตู
เพิ่งเปิดประตู พนักงานส่งอาหารก็ทำหน้าตาแบบไม่สบายใจ พลางเอามือปัดจมูกโดยไม่รู้ตัว
กลิ่นเหม็นในบ้านมันแรงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? ดูท่าจะต้องเก็บกวาดจริงจังแล้วล่ะ
“ซ่งหลี เดลิเวอรีมาส่งแล้ว”
เขามาที่หน้าห้องนอน เคาะประตู แล้วพูด
“ไม่...ฉันบอกว่าไม่หิว ไม่ต้องเข้ามา!”
เธอกลัว สะพรึง
“เฮ้อ ฉันพูดแล้วไง ว่าฉันจริงใจ ฉัน เอ่อ ฉันจริงๆ...”
“ลองคิดดู ถ้าฉันจะทำอะไรเธอจริงๆ เธอก็แจ้งตำรวจได้เลย อย่างน้อยก็ติดคุกสามปี แล้วฉันติดคุก เธอก็เป็นอิสระไม่ใช่เหรอ?”
เฉินหย่วนพูด มือยังถือเดลิเวอรีที่เพิ่งมาถึง
ซ่งหลีได้ยินก็เริ่มลังเลใจเล็กน้อย
เขาคงไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เพื่อทำลายวัยหนุ่มสามปีของตัวเองหรอก
หรือว่าเขาจะกลับใจได้จริงๆ?
ไม่ ไม่มีทาง
เขาเก่งเรื่องการเสแสร้งที่สุด
“ไม่...”
เธอยังคงไม่กล้าออกไปอย่างเด็ดขาด
“แล้วจะให้ฉันทำยังไง เธอถึงจะเชื่อฉัน?”
เฉินหย่วนถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
“ไม่รู้สิ...”
ซ่งหลีเองก็ไม่รู้จะทำยังไง เธออยากจะหลบอยู่ในห้องนอน แต่ก็ใช่ว่าจะหลบไปได้ตลอดกาล
“งั้น... เรื่องมันก็มาถึงขั้นนี้แล้ว เธอกินเบอร์เกอร์ก่อนไหม?”
“เธอเปิดประตูแง้มนิดนึง ฉันยื่นเดลิเวอรีให้ แล้วเธอปิดประตูได้เลย ยังไง?”
เฉินหย่วนพูด
“เธอไม่ได้หลอกฉันจริงๆ นะ? สั่งเดลิเวอรีให้ฉันจริงๆ เหรอ?”
เธอไม่เชื่อ
“จริงสิ ฉันบอกแล้วไง ว่าตั้งแต่ตอนนี้ฉันจะกลับตัวเป็นคนดี และฉันก็กลับชาติมาเกิดแล้ว ทำไมเธอไม่เชื่อฉันเลยล่ะ”
“อืม” ซ่งหลีพยักหน้าแบบขอไปที ตอนนี้เธอหิวมากจริงๆ
ส่วนสูงแค่ 160 กว่าๆ น้ำหนักน่าจะแค่ 70 กว่าเท่านั้น ผอมเหลือเกิน เหมือนไม้ไผ่เลย
“งั้นเพื่อแสดงความจริงใจ ฉันจะวางเดลิเวอรีไว้ที่หน้าประตู แล้วฉันจะวิ่งลงไปข้างล่าง ยังไง?”
เฉินหย่วนนึกวิธีดีๆ ออก
บ้านพวกเขาอยู่ชั้นหก และหน้าต่างห้องนอนของซ่งหลีมองเห็นข้างล่างได้
เฉินหย่วนวางเดลิเวอรีไว้หน้าห้องนอน แล้วก็วิ่งลงไปทันที
ซ่งหลีเดินไปที่หน้าต่าง แล้วพบว่าเขาวิ่งลงไปข้างล่างจริงๆ
คนไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ในพริบตา ตอนนี้ซ่งหลีจะปลอดภัยแล้ว
เธอถึงกล้าเปิดประตูห้องนอน แล้วหยิบเดลิเวอรีข้างนอกเข้ามา
“เรียบร้อยหรือยัง?”
ข้างล่าง เฉินหย่วนตะโกนถาม
“อืม” ซ่งหลีมองเขา พยักหน้า
จากนั้นเธอก็ล็อกห้องนอน แล้วตรวจสอบห่ออาหารอย่างละเอียด
ไม่มีความเสียหายใดๆ
แล้วยังอุ่นๆ อยู่ และดูเวลาสั่งก็เพิ่งสั่งไปจริงๆ ผ่านไปแค่ยี่สิบนาทีเท่านั้น
แต่เธอก็ยังไม่วางใจ
กลัวเฉินหย่วนจะใส่ยา
ดังนั้นพอเปิดกล่องเบอร์เกอร์ เธอก็ตรวจดูข้างในอีกครั้ง แม้แต่ฉีกเบอร์เกอร์ดูว่ามีอะไรผิดปกติไหม
เอ๊ะ...
พอเห็นครีมขาวๆ ในเบอร์เกอร์ เธอก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
ตรวจอย่างละเอียดแล้ว ก็ไม่พบอะไรผิดปกติจริงๆ
เธอเริ่มลองกินทีละคำ
กินไปได้ครึ่งทาง เธอก็ร้องไห้ออกมา
น้ำตาไหลลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน
นานมากแล้วที่ไม่ได้กินของอร่อยแบบนี้ หลายปีแล้ว
ตั้งแต่พ่อแม่บุญธรรมเสียชีวิต เธอก็ทานไข่เพื่อเพิ่มสารอาหารทุกวัน
เพราะไข่ราคาถูกและสะดวก
แต่เธอก็กินจนเบื่อแล้ว
บางครั้งเธอจะแอบไปที่ห้างสรรพสินค้า เพื่อลองชิมอาหารฟรีๆ
แต่ก่อนเธอเคยมีงานพิเศษ แต่เงินที่หามาได้ก็ถูกเฉินหย่วนยึดไปในนาม “ค่าเช่าบ้าน” ทั้งหมด
ด้วยความจำเป็น เธอจึงพยายามหาเงินผ่านมือถือ
แต่เธอเป็นนักเรียน จะทำอะไรบนมือถือได้ล่ะ?
คิดอยู่นาน สุดท้ายก็โหลดแอปแฟนเฉี่ย และแอปที่ดูโฆษณาได้หลายแบบ เพื่อดูโฆษณาแลกเหรียญ
ถ้ามีเวลาว่างดูทั้งวันก็ได้เงินไม่กี่หยวน ถ้าโชคดีได้เป็นสิบหยวนก็เป็นไปได้ จำได้ว่าครั้งหนึ่งเธอดูแล้วได้เหรียญถึงล้านกว่าเหรียญ ตอนนั้นดีใจมาก
เอาเงินนี้ไปซื้อไข่ และอีกทั้งโปรโมชันซื้อของ 1 เฟินของแพลตฟอร์ม ก็พอประทังชีวิตได้
แต่บางครั้งโชคไม่ดี ได้เหรียญน้อยมาก ก็จะไม่ดูอีก
เธอเล่าวิธีหาเงินเล็กๆ น้อยๆ นี้ให้เสี่ยวจิ่วฟัง และยังส่งเงินครึ่งหนึ่งให้เขาเอง แม้แต่บัญชีถอนเงินของบางแอปก็ผูกกับบัญชีของเขา