มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ฉันถูกเขาทำร้ายจนทนไม่ไหวจริงๆ ฉันเลยสู้กลับไปครั้งหนึ่ง
นั่นคือครั้งแรกที่ฉันสู้กลับ เพราะว่ามันเจ็บเกินไป ผิวหนังที่หลังของฉันถูกเขาทำจนฉีกขาด
เขายังเอาไม้แขวนเสื้อ ไม้ตากผ้า ไม้นวดแป้งมาอีก...
แต่หลังจากที่ฉันสู้กลับ เขากลับยิ่งตีแรงและโหดร้ายมากขึ้น ฉันเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ จะไปสู้กับเขาได้ยังไง?
และตั้งแต่วันนั้น ฉันก็ไม่เคยเรียกเขาว่า "พี่ชาย" อีกเลย
ฉันกลัวเขามาก ทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล ปกติอยู่บ้านแทบไม่กล้าหายใจแรงๆ ต่อให้อยากร้องไห้ก็ทำได้แค่สะอื้น หลบไปร้องไห้ในผ้าห่ม ไม่ส่งเสียงออกมา
เขายังชอบด่าฉัน ว่าฉันเป็นดาวซวย เป็นหายนะ เป็นตัวนำภัย เป็นเทพเจ้าโรคร้าย ที่พ่อแม่บุญธรรมตายเพราะฉัน
ที่เขาพูดแบบนี้ ฉันก็เลยนึกถึงแม่ที่หนีไปกับพ่อที่ตายไป แล้วก็พ่อแม่บุญธรรมที่ใจดีกับฉัน...
ฉันร้องไห้อีกนาน
อาจจะเป็นจริงๆ ก็ได้ ฉันคือดาวซวย ทุกอย่างเป็นความผิดของฉันเอง
แต่ฉันไม่โทษเขา
เพราะฉันรู้ว่า เขาป่วย นิสัยเขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เกิด รอแค่ฉันเรียนจบจะหนีไปให้ไกล ไม่กลับมาที่ "บ้าน" นี้อีก
ฉันไม่เคยไปหาเรื่องเขา ไม่เคยคุยกับเขาก่อน แต่เขาก็ยังรังแกฉันโดยไม่มีเหตุผล...
ฉันคิดจะหนีหลายครั้ง แต่ก็ถูกจับกลับมาได้ทุกที
นับเวลา ก็ใกล้เปิดเทอมแล้ว เหลืออีกแค่ปีกว่าๆ รอเรียนจบก็จะหลุดพ้นแล้ว
เร็วๆ นี้แล้ว...
คิดว่าช่วงนี้คงจะมืดมน
แต่แสงสว่างก็มาถึง
วันนั้น คนดีๆ คนหนึ่งได้เข้ามาในชีวิตฉัน
เขามาแอดฉันในโลกออนไลน์ บอกว่าแค่สุ่มเลขไอดีมา เจอแล้วรู้สึกสนุกเลยแอดมา บอกว่าอยากเป็นเพื่อนกับฉัน
ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดอะไรมาก พอดีฉันก็ต้องการคนให้ระบายด้วย ฉันกับเขาก็เลยคุยกันไปเรื่อยๆ
ตั้งแต่เรื่องทั่วไปจนถึงการเรียน เกม อะไรก็คุยหมด
ฉันรู้สึกว่าคุยกับเขาแล้วสบายใจมาก
หรือว่า เพราะว่าคนแบบฉันขาดความรัก ไม่ว่าใครมาคุยเป็นเพื่อน ฉันก็จะรู้สึกดีด้วยหมด?
ถึงจะไม่ได้เล่าทุกอย่างในชีวิตให้เขาฟัง แต่ฉันรู้สึกว่าเขาเข้าใจฉัน รู้ว่าฉันเจ็บปวดอะไร แถมยังเข้าใจฉันเป็นอย่างดี
ทีละเล็กทีละน้อย ฉันก็ชอบเขาเข้าแล้ว
ชื่อออนไลน์ของเขาคือ "จิ่วอู๋กุยฉี"
ปกติฉันจะเรียกเขาว่า "เสี่ยวจิ่ว"
แต่ฉันรู้สึกปมด้อยมาก ฉันไม่กล้าบอกเขาว่าชอบ ฉันเป็นคนแบบที่ต้องคุ้ยถังขยะเอาของที่คนอื่นกินเหลือมาทำไมถึงจะคู่ควรกับผู้ชายที่ดีแบบเขาล่ะ?
จนกระทั่งวันหนึ่ง เขากลับเป็นฝ่ายสารภาพรักฉันก่อน บอกว่าเขาชอบฉัน อยากอยู่ด้วยกัน...
วันนั้น คือวันที่ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิต
เขาดีจริงๆ
เขาวางแผนอนาคตของเรา บอกว่าต่อไปจะเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันด้วยกัน ออมเงินซื้อบ้านด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน ไปทะเล ดูภูเขา ดูโลกใบนี้ด้วยกัน
ฉันเกลียดคนที่ชอบสัญญาลมๆ แล้งๆ มาตลอด แต่เขาไม่เหมือนคนอื่น
ฉันเชื่อเขาอย่างสนิทใจ
เขายังดูแลอารมณ์ฉัน เรียกฉันว่าที่รัก ปลอบใจฉัน ส่งเงินแดงให้ฉัน...
เขายังส่งของขวัญให้ฉัน ฉันบอกเขาไปว่าฉันชอบตุ๊กตาหมี เพราะรู้สึกว่ามันน่ารักมาก
ไม่กี่วันต่อมา เขาก็สั่งซื้อของออนไลน์ส่งตุ๊กตาหมีตัวนั้นที่ฉันเก็บไว้ในลิสต์ของโปรดมานานให้ฉัน
แต่เหมือนคนนั้นจะรู้ว่าฉันชอบอะไร คืนที่ตุ๊กตามาถึง ฉันยังกอดไม่ทันหนำใจ เขาก็พุ่งเข้ามาในห้องนอน ถือกรรไกรในมือ แล้วตัดตุ๊กตาหมีของฉันจนขาดวิ่น
เขาดึงนุ่นข้างในออกมา กระจายไปทั่วห้อง
ฉันกอดตุ๊กตาที่พังยับเยินร้องไห้นานมาก แถมยังไม่กล้าเล่าเรื่องนี้ให้เสี่ยวจิ่วฟัง กลัวเขาโกรธ...
หลังจากนั้น ฉันไม่กล้าพูดกับเสี่ยวจิ่วอีกเลยว่าชอบอะไร อยากได้อะไร
เพราะกลัวว่าคนนั้นจะมาทำลายของที่ฉันรักอีก
ความรักเป็นเรื่องของสองฝ่าย
ฉันก็อยากทำอะไรให้พี่เสี่ยวจิ่วเหมือนกัน
แต่ฉันไม่มีเงิน ฉันไม่มีอะไรเลย
ฉันเริ่มหาทางออก เริ่มแอบออกไปเก็บขวดขายตอนกลางดึก แล้วก็ดูโฆษณาในแอปนิยาย แล้วก็ผูกบัญชีถอนเงินไว้กับเขาตั้งแต่ตอนนั้น
ฉันกอดเขาแทบทุกวัน รักเขามากๆ หลายครั้งที่ฉันบอกว่าถ้าไม่งั้นเราเจอกันตอนนี้เลย ฉันเก็บเงินไปหาเขาได้
แต่เขาปฏิเสธทุกครั้ง บอกว่าต้องรอให้เรียนจบก่อน...
ก็ได้ ไม่ได้เจอกัน คุยโทรศัพท์ก็ได้ แต่ทุกครั้งที่ฉันโทรไป เสี่ยวจิ่วก็ปฏิเสธฉันตลอด
เขาบอกว่า "เสียงไม่เพราะ" กลัวว่าฉันจะรังเกียจอะไรประมาณนั้น
น่าขำ ฉันจะไปรังเกียจเขาได้ยังไง?
ต่อให้เขาเป็นใบ้ ฉันก็จะรักเขา แล้วก็รักไปทั้งชีวิต
คุยโทรศัพท์ไม่ได้?
ก็ได้
ฉันก็คิดว่าไม่เป็นไร ความสัมพันธ์ของเราสองคนก็ไม่ได้แย่ลงอะไร
ตอนกลางคืน ฉันจะส่งคลิปเสียงร้องเพลงให้เธอ ยังจำได้ว่าเพลงแรกที่ร้องให้เขาฟังคือเพลง "ขอได้ไหม"
เขาคือหนึ่งเดียวของฉัน ฉันแค่อยากให้เวลาอีกปีกว่าผ่านไปไวๆ
แต่เวลามันช้าจัง
ช่วงวันที่รอคอยมันทรมานจริงๆ...
ฉันทนไม่ไหวแล้ว เพราะว่ารักเขามาก รักจนถอนตัวไม่ขึ้น ต่อมาฉันก็เริ่มคุยเรื่องอื่นกับเขาในโลกออนไลน์เอง
อาจจะเป็นเพราะคนแบบฉันเป็นแบบนี้แหละ!
ฉันเองก็ไม่คิดว่าจะคุยได้ดีขนาดนี้ แล้วก็ถ่ายรูปเซลฟี่ส่งให้เขาดูเยอะแยะ
เขาก็ให้ความร่วมมือ ช่วงนั้นฉันกับเขาแทบทุกคืนต้องคุยกันนานๆ มีสติกเกอร์ คำหวาน สารพัด
ฉันเริ่มสงสัยตัวเอง ฉันป่วยหรือเปล่านะ?
แต่พอคิดอีกที
ไม่
การคุยเรื่องพวกนี้กับคนที่เรารักที่สุด มันควรจะเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? ใครบ้างล่ะที่ไม่เคยคุยเรื่องพวกนี้กับคนที่ตัวเองชอบ?
แต่จุดเปลี่ยนมาถึงช่วงวันหยุดฤดูร้อนไม่กี่วันแรก
เดิมทีปีศาจในบ้านตัวนั้นก็แค่ตีฉัน ด่าฉัน แต่ฉันกลับพบว่า เขาเริ่มมีความคิดไม่ดีกับฉัน
เขาอยากครอบครองฉัน ทำลายฉัน อยากจะ...
นี่คือเส้นตายสุดท้ายของฉัน
ร่างกายของฉันต้องเป็นของเขาคนเดียว คนอื่นจะมาแตะต้องฉันไม่ได้
ฉันเลยลุกขึ้นสู้ แล้วก็ทะเลาะกับเขาอีกครั้ง
ฉันถูกเขาทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมถูกดึงร่วงไปเป็นกำใหญ่
ต่อมา ฉันสู้เขาไม่ได้จริงๆ แต่โชคดีที่ก่อนหน้านี้ เพื่อป้องกันเหตุฉุกเฉิน ฉันพกมีดติดตัวไว้ตลอด
ฉันจำเป็นต้องชักมีดออกมา เพื่อป้องกันตัวเอง แล้วก็บาดมือเขา
เขาหยุดมือ ไม่กล้าเข้ามาใกล้
เขากลัวตาย
แต่ฉันก็ไม่กล้าแทงเขาจริงๆ หนิ ถ้าเผลอทำเขาตายขึ้นมาจะทำยังไง?
ฉันต้องติดคุก ถ้าฉันติดคุก แล้วเสี่ยวจิ่วล่ะ? ให้เขารอฉันออกมาหรือไง เป็นไปไม่ได้
ดังนั้น ถึงฉันจะถือมีด แต่ก็ยังถูกเขาล้อมจนถอยไปที่ห้องนอนทีละก้าว
เห็นท่าเขาจะพุ่งเข้ามา ฉันเลยต้องปิดประตูห้องนอน ล็อกตัวเองอยู่ในนั้น
แบบนี้ ฉันก็เลยถ่วงเวลากับเขามาทั้งวันทั้งคืน
ตอนกลางวันฉันไม่กล้าออกไป ได้แต่ตอนกลางคืนแอบไปต้มไข่สองฟอง
พอคิดย้อนกลับไปตอนนี้ สมองฉันตอนนั้นคงถูกลาเตะจริงๆ ทำไมตอนนั้นไม่หนีไปล่ะ?
ฉันโง่จริงๆ
แบบนี้ ฉันก็อดทนมาจนถึงวันถัดไป
ฉันทนไม่ไหวแล้ว เดิมทีคิดว่าจะเล่าเรื่องนี้ให้เสี่ยวจิ่วฟัง
แต่พอส่งข้อความไป ฝั่งนั้นก็ไม่ตอบ
กลับได้ยินเสียงปีศาจตัวนั้นพูด
"อย่าส่งข้อความอีกเลย ไอ้เสี่ยวจิ่วของแกก็คือฉันไง!"
"แกมัน...!"
ตอนนั้นพอได้ยินแบบนั้น ฉันแทบหมดเรี่ยวแรง
ตอนแรกฉันไม่เชื่อ
พี่เสี่ยวจิ่วที่ดีกับฉันขนาดนั้น จะเป็นปีศาจตัวนั้นได้ยังไง!?
แต่เขาส่งรูปมาให้หนึ่งแผ่น
รูปนั้น คือประตูห้องนอนด้านนอก
พี่เสี่ยวจิ่วของฉันส่งมาอีกหนึ่งประโยค: [ออกมาเดี๋ยวนี้เลย!]
ที่แท้มันก็จริง...
ทุกอย่างคือความฝัน พี่เสี่ยวจิ่วที่ฉันรักที่สุด กลับเป็นปีศาจที่อยากข่มขืนฉันด้านนอกนั้น!?
ฉันสิ้นหวังไปทั้งตัว
ทำไม?
ฉันไปทำอะไรใครไว้? ทำไมฉันต้องโดนเขาทำแบบนี้?
ฉันถึงกับลืมร้องไห้ อยากส่งเสียง แต่ก็ส่งไม่ออก
พักใหญ่ๆ ฉันถึงเริ่มร้องไห้ฟูมฟาย
ฉันยอมรับความจริงนี้ไม่ได้จริงๆ
ที่แท้ทุกอย่างมันก็แกล้งทำ!?
ที่แท้ เขาจงใจสืบว่าฉันชอบอะไร พอรู้ว่าฉันชอบตุ๊กตาหมี ก็จงใจซื้อให้ฉัน แล้วจงใจทำลายมัน จุดประสงค์เพื่อให้ฉันเสียใจงั้นเหรอ?
คำพูดที่เขาเคยพูดมาก่อน ก็เป็นเรื่องโกหกหมดเลย...
ฉันเข้าใจแล้ว จุดประสงค์ของคนนั้นก็คือการแสดงเป็นคนที่รักฉัน แล้วตอนที่ฉันอินที่สุดก็สารภาพความจริง ให้ฉันจมดิ่งอยู่ในความสิ้นหวังอันลึกซึ้ง...
ฉันร้องไห้ตั้งแต่บ่ายยันเช้ามืด
ฉันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมเขาต้องทำแบบนี้กับฉัน?
ฉันไปทำอะไรให้เขา?
เขาตีฉัน ด่าฉัน ฉันยังทนได้ แต่ทำไมแม้แต่เสี่ยวจิ่วที่ฉันรักที่สุดก็ยังเป็นคนที่เขาแกล้งทำเป็น?
ที่แท้ ในโลกนี้ไม่มีใครรักฉันจริงๆ...
ฉันมองมีดปลายแหลมในมือ
แล้วความคิดบ้าๆ บอๆ ก็เกิดขึ้น
ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว
กลางดึก ฉันบุกเข้าไปในห้องนอนของเขา เห็นเขายังหลับอยู่ ก็ไม่รอช้ารีบเข้าไปนั่งทับ
ตอนนั้นมือฉันสั่นไปหมด น้ำตาก็ไหลพราก
แต่ฉันไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"ฉึก!"
[ลบ (ขั้นตอนการลงมือแทง)]
เขาตื่นขึ้นมา จ้องฉันด้วยสีหน้าโหดร้าย
มองสีหน้าเขาแบบนั้น ฉันกลัว แล้วก็นึกถึงเสี่ยวจิ่วขึ้นมา ทันใดนั้นสติก็สลายหายไปหมด
...
ฉันบ้าไปแล้ว หยุดไม่ได้เลย ไม่นานเขาก็หมดลมหายใจในที่สุด
แบบนี้ แม้แต่ตัวฉันเองก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จนกระทั่งหมดแรงก็เลยหยุด
พักสักครู่ ฉันก็เริ่มมองเขา
ฉันจะดูหัวใจเขา ดูว่ามันทำมาจากอะไร ถึงได้ทำแบบนี้กับฉัน?
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว ฉันก็กอดโทรศัพท์ เดินไปที่ขอบหน้าต่าง...
แล้วฉันก็ค่อยๆ หมดสติไป