900 เหวิน! เงินจำนวนนี้แทบจะเป็นครึ่งหนึ่งของเงินที่ทั้งสองได้จากการขายหมูป่าเลยทีเดียว!
แต่เฉินสือโถวไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขานับเงินแล้วจ่ายจนครบในทันที
เมื่อเทียบกับแขนและชีวิตของหลินเหย่แล้ว เงินเท่านี้นับว่าคุ้มค่า!
หลังรับยาแล้ว ทั้งสองก็หอบห่อยาสมุนไพรพะรุงพะรังเดินออกจากโรงหมอ
หลินเหย่มองเฉินสือโถวที่จ่ายเงินอย่างไม่ลังเล ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาเล็กน้อย เขาสะอื้นเอ่ยว่า “ท่านลุงเฉิน เงินนี่พอข้าหายดีแล้ว ข้าจะออกล่าสัตว์ใช้คืนให้แน่นอน!”
เฉินสือโถวตบไหล่ขวาข้างที่ไม่บาดเจ็บของเขาเบา ๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า
“เจ้าหนุ่มโง่เง่า พูดเรื่องใช้คืนอะไรเล่า! เงินก้อนนี้ก็มีส่วนของเจ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง อีกอย่าง เงินเป็นของนอกกาย ใช้ไปแล้วค่อยหาใหม่ คนต่างหากที่สำคัญที่สุด ไปกันเถอะ เราไปต้มยาที่ด้านหลังโรงหมอ เจ้าดื่มยาแล้วเราค่อยพักที่นี่สักคืน พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางกลับบ้าน! ที่บ้านคงร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุขแล้ว”
ตอนนี้ก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว อีกทั้งหลินเหย่ยังต้องกินยา ให้ทั้งสองพักที่นี่สักคืนย่อมดีกว่า แม้ต้องจ่าย 30 เหวิน แต่ก็ยังถูกกว่าโรงเตี๊ยมมาก
หลินเหย่ดื่มยาแล้ว อาการปวดทุเลาลงไม่น้อย แม้สีหน้ายังไม่ดีนัก แต่ในที่สุดก็พอมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง
จากนั้นเฉินสือโถวก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า
เขาควักเงินหลายสิบเหวิน แล้วไปหาครอบครัวยากจนที่ดูซื่อสัตย์ครอบครัวหนึ่งในเมือง ซื้อเสื้อผ้าผ้าหยาบเก่าปานกลางแต่ซักสะอาดมา 2 ชุด
ทั้งสองขอยืมสถานที่ในโรงหมออาบน้ำร้อนกันอย่างเต็มที่ แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาด