เดินต่อไปอีกหลายลี้ พวกเขาก็มาถึงหมู่บ้านอีกแห่ง
ทำตามวิธีเดิม แม้จะต้องพูดจาโน้มน้าวกันอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก่อนพระอาทิตย์ตกดิน พวกเขาก็ขายเนื้อหมูที่เหลือออกไปได้จนหมด
ทั้งสองคนต่างถอนหายใจโล่งอก เมื่อกำเงินเหรียญทองแดงหนักอึ้งที่ได้จากการขายเนื้อไว้ในมือ
พอมีเงินในมือแล้ว ใจก็สงบขึ้นมาก
พวกเขาเลือกบ้านหลังหนึ่งที่เจ้าของดูซื่อตรงพอใช้ แล้วจ่ายเงินซื้ออาหารร้อน ๆ กินกันมื้อหนึ่ง
แม้จะเป็นแผ่นแป้งธัญพืชหยาบ ๆ กับแกงผักป่าที่แทบไม่มีน้ำมันสักหยด แต่สำหรับทั้งสองคนที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดมานานและยังทำงานหนักมาทั้งวัน นี่ก็นับว่าเป็นอาหารเลิศรสที่สุดแล้ว
พวกเขากินกันอย่างตะกละตะกลามจนเกลี้ยง
กินเสร็จ ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
หนทางบนเขายามค่ำคืนเดินทางลำบาก แถมยังไม่ปลอดภัย
เฉินสือโถวจึงไปเจรจากับเจ้าของบ้านอีกครั้ง ขอพักค้างคืนหนึ่งคืน โดยยินดีจ่าย 3 อีแปะ
เจ้าของบ้านเห็นพวกเขาเดินทางมาอย่างเหน็ดเหนื่อย อีกคนหนึ่งก็ยังบาดเจ็บ จึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลง
คำว่า “ที่พัก” นั้น แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงพื้นที่มุมหนึ่งในโรงเก็บฟืนที่ถูกปัดกวาดให้พอวางตัวได้ มีฟางแห้งปูรองให้เล็กน้อย พร้อมผ้าห่มเก่า ๆ ผืนหนึ่งที่ทั้งแข็งทั้งขาดและมีกลิ่นอับ
ถึงอย่างนั้น เฉินสือโถวกับหลินเหย่ก็พอใจมากแล้ว
อย่างน้อยก็มีที่ให้หลบลมหลบฝน ไม่ต้องนอนกลางป่าอย่างหวาดระแวง คอยระวังสัตว์ป่าอยู่ตลอดเวลา
ทั้งสองเบียดกันนอนบนกองฟาง ห่มผ้าขาดผืนนั้น แม้สภาพจะเรียบง่าย แต่เมื่อเทียบกับหลายวันที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดกลางแจ้งก่อนหน้านี้ ก็นับว่าต่างกันราวฟ้ากับดิน