[โฮสต์: เฉินเสี่ยวซุย แต้มสนับสนุนเริ่มต้น: 10 แต้ม(ของขวัญสำหรับผู้เล่นใหม่) ร้านค้าระบบ(ระดับเริ่มต้น)เปิดใช้งานแล้ว โปรดสำรวจด้วยตนเอง ขอให้ร่วมมือกันอย่างราบรื่น เพื่อสืบทอดวิชาการแพทย์แห่งภพทั้งหลายและภารกิจอนุรักษ์สิ่งมีชีวิต]
เสียงแจ้งเตือนการผูกพันสำเร็จดังขึ้น ความเจ็บปวดที่ขมับของเฉินเสี่ยวซุยดูจะบรรเทาลงไปบ้าง กระแสความอบอุ่นเล็กๆ แผ่ซ่านจากส่วนลึกของสมอง ขับไล่ความหนาวเย็นและความสิ้นหวังออกไปบางส่วน
นางค่อยๆ ทำตามคำแนะนำของระบบ เปิดร้านค้าของระบบในจิตใจ
รายการสิ่งของมากมายที่มองเห็นได้ชัดเจนปรากฏขึ้นตรงหน้า
แม้ส่วนใหญ่จะเป็นสีเทา ยังไม่สามารถแลกเปลี่ยนได้ แต่ไอคอนอาหารและยารักษาโรค ก็เหมือนหิ่งห้อยในความมืด ส่องสว่างหัวใจที่เกือบจะจมดิ่งลงไป
ถึงแม้ตัวอักษรใต้ไอคอนจะอ่านไม่ออก แต่ข้างๆ มีลำโพงเล็กๆ นางแค่แตะมัน ก็จะมีคนมาอธิบายความหมายของตัวอักษรให้ฟัง(เสียงประกาศ)
และถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ นางก็ถามระบบได้ แม้ระบบจะค่อนข้างเฉยเมย แต่ถ้าเกี่ยวข้องกับระบบ มันก็จะตอบนาง
บางทีนี่อาจจะเป็นฝีมือเทวดาหรือเทพเจ้าที่บังเอิญผ่านมา เห็นว่าครอบครัวนางลำบากเกินไป เลยให้โอกาสรอดชีวิต?
เฉินเสี่ยวซุยกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าฝ่ามือ
ไม่ว่าจะเป็นอะไร นางต้องคว้าไว้ให้ได้!
เปลี่ยนชะตากรรมอันน่าสยดสยองในความฝัน ให้ทุกคนในครอบครัวมีชีวิตอยู่รอดต่อไป!
-
เฉินเสี่ยวซุยทำความรู้จักกับระบบอยู่พักหนึ่ง จิตใจก็กลับมาสู่ความเป็นจริง สมองของนางแจ่มใสและเยือกเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
พ่อจะกลับมาในอีกครึ่งเดือน!
ข้อมูลนี้ที่ได้มาจากความทรงจำในฝันร้าย กลายเป็นกำลังใจและความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนางในตอนนี้
นางไม่จำเป็นต้องต่อสู้ไปตลอดชีวิต แค่อยู่ในครึ่งเดือนนี้ หาทางปกป้องชีวิตของตัวเอง แม่ และน้องชาย ให้รอดจนกว่าพ่อจะกลับมา!
เมื่อพ่อกลับมา ครอบครัวก็จะมีเสาหลัก ถึงชีวิตจะยากลำบากแค่ไหน ก็ยังมีที่พึ่งพิง
หวังพึ่งปู่ย่าตายาย ลุงคนโต?
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา ก็ถูกเฉินเสี่ยวซุยดับทิ้งทันที
ความโหดร้ายของยาย ความเฉยเมยของปู่ ความเห็นแก่ตัวของครอบครัวลุงคนโต นางเห็นชัดเจน ในฝันก็ประสบมาอย่างจดจำไม่ลืม
พวกเขาไม่เพียงแต่พึ่งไม่ได้ แต่ยังจะซ้ำเติมตอนที่นางตกที่นั่งลำบากอีก
ถ้าอยู่ที่บ้านตระกูลเฉินต่อไป ยายก็จะยิ่งกลั่นแกล้งแม่ที่ป่วยและน้องชายที่โง่เขลามากขึ้น ส่วนตัวนางที่บาดเจ็บหนักก็จะไม่ได้รับการรักษาและพักผ่อนอย่างมีประสิทธิภาพ
แต่ระบบก็บอกว่า ถ้าไม่รักษาแผลไปเรื่อยๆ เนิ่นนานไปก็จะตาย
ถ้าอย่างนั้น การถูกแยกออกจากครอบครัว กลับเป็นหนทางรอด!
ตามความทรงจำ พรุ่งนี้ยายจะกลัวว่านางตายในบ้านแล้วอัปมงคล เลยจะบังคับแยกครอบครัวนางออกไป ไล่ไปอยู่กระท่อมมุงจากปลายหมู่บ้าน
ถึงจะลำบาก ถึงจะทรุดโทรม แต่อย่างน้อยก็หลุดพ้นจากการควบคุมโดยตรงของยายไปชั่วคราว มีพื้นที่เป็นอิสระของตัวเอง
นางรีบเปิดร้านค้าระบบในจิตใจ
แต้มสนับสนุนเริ่มต้น 10 แต้ม แลกข้าวสารขาวได้ 10 ชั่ง!
ในยามที่ข้าวยากหมากแพง ทุกบ้านต้องกินโจ๊กข้นๆ และขุดผักปากินแบบนี้ นี่คือข้าวกู้ชีวิต!
มีข้าว 10 ชั่งนี้ อย่างน้อยแม่ลูกสามคนก็จะไม่ตายโหงก่อนพ่อจะกลับมา
กระท่อมมุงจากจะทรุดโทรมแค่ไหน ก็ยังดีกว่าอยู่ที่นี่ ถูกด่าทอทุกวัน แม้แต่น้ำก็ยังดื่มลำบาก
แต่ภัยอันตรายยังไม่หมดไป
ไอ้คนจรจัดที่มายุ่งกับแม่และฆ่าน้องชาย!
เฉินเสี่ยวซุยนึกถึงฉากอันเจ็บปวดหัวใจในความฝัน หัวใจก็บีบรัด
แยกออกไปอยู่ปลายหมู่บ้านอันห่างไกล แม่ต้องออกไปขุดผัก ตักน้ำ เพื่อประทังชีวิต ก็ยิ่งเสี่ยงถูกไอ้สัตว์ร้ายนั่นหมายตา
ต้องหาทางป้องกัน!
“ระบบ” นางถามในใจ “มีวิธีจัดการกับคนเลวไหม?”
นางหวังว่าจะแลกอาวุธหรือของป้องกันตัวได้
[แต้มสนับสนุนของโฮสต์ไม่เพียงพอ และด้วยข้อจำกัดของยุคสมัยปัจจุบัน ไม่สามารถแลกอาวุธสมัยใหม่ที่มีอานุภาพการโจมตีชัดเจนได้ แนะนำให้โฮสต์จัดการกับบาดแผลของตัวเองก่อน การอยู่รอดคือภารกิจอันดับแรก]
[สามารถพิจารณาแลกเปลี่ยนเครื่องมือป้องกันตัวขั้นพื้นฐาน เช่น มีดฟันฟืนที่คมกริบ หรือใช้สภาพแวดล้อมตั้งกับดักอย่างง่าย ระบบสามารถจัดเตรียมความรู้การทำกับดักขั้นพื้นฐานให้(ต้องใช้แต้มสนับสนุน)]
คำตอบของระบบนั้นใช้ได้จริง
เฉินเสี่ยวซุยเก็บความเกลียดชังและความกลัวที่มีต่อไอ้คนจรจัดนั้นลงไป นางรู้ว่าระบบพูดถูก ตอนนี้นางแม้แต่จะลุกจากเตียงก็ยังไม่ได้ คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์
สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ คือการมีชีวิตอยู่รอด
ตอนนี้นางสังเกตเห็นจุดสำคัญอีกจุดหนึ่ง: ในความทรงจำ นางไม่ได้ตื่นขึ้นเร็วขนาดนี้
ใช่ ตามเหตุการณ์ในความฝัน นางควรจะโคม่าไปหลายวัน จนกว่าจะถูกหามไปที่กระท่อมมุงจากแล้วจึงค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา และสภาพร่างกายก็ย่ำแย่มาก
ทำไมตอนนี้ถึงตื่นก่อนล่ะ? ถึงแม้จะยังอ่อนเพลียไม่มีเรี่ยวแรง เจ็บขมับ แต่จิตสำนึกก็ชัดเจน
[ในระหว่างการผูกพันระบบ ได้ใช้พลังงานพื้นฐานทำการปฐมพยาบาลฉุกเฉินให้โฮสต์ ทำให้สัญญาณชีพคงที่ และกระตุ้นให้จิตสำนึกฟื้นคืน แต่แผลที่ขมับลึก มีอาการติดเชื้อแล้ว การใช้พลังงานเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอที่จะทำให้แผลหาย โปรดให้โฮสต์รีบใช้ชุดยาเล็กๆ แบบง่ายที่แถมให้สำหรับผู้เล่นใหม่ทำการรักษาบาดแผลโดยเร็ว เพื่อป้องกันอาการทรุดโทรมลง]
ตามคำแนะนำของระบบ เฉินเสี่ยวซุยรู้สึกได้ว่าที่มุมเตียงนอนดูเหมือนจะมีอะไรเพิ่มขึ้นมา
นางค่อยๆ พลิกศีรษะไปเล็กน้อยด้วยแรงทั้งหมดที่มี อาศัยแสงจันทร์อ่อนๆ ที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง เห็นผ้าสะอาดม้วนหนึ่งสีแปลกๆ และถุงเล็กๆ ที่กำมือเดียววัสดุไม่ทราบชนิด
นี่คือชุดยาเล็กๆ ที่ระบบให้?
ความหวังกลับมาลุกโชนอีกครั้ง
นางต้องรีบรักษาแผลเดี๋ยวนี้! อย่าทนแบบในความฝันอีก เกือบตาย
นางมองไปรอบๆ ตัว แม่หลี่ซิ่วซิ่วที่เหนื่อยล้าและโศกเศร้าอย่างยิ่ง กำลังก้มหน้างับอยู่ที่ขอบเตียง หายใจแรงๆ ดูเหมือนหลับไปแล้ว
น้องชายเสี่ยวหม่านก็หลับลึก
เฉินเสี่ยวซุยสะสมเรี่ยวแรงอันน้อยนิด เสียงแหบพร่าเรียกเบาๆ “แม่…แม่…”
หลี่ซิ่วซิ่วนอนไม่หลับสนิท พอได้ยินเสียงก็ตื่นทันที เห็นลูกสาวลืมตาขึ้นมองนาง ดีใจจนน้ำตาไหลพรากอีกครั้ง:
“เสี่ยวซุย! ลูกตื่นแล้ว! รู้สึกยังไงบ้าง? อย่ากลัว แม่อยู่ตรงนี้…”
“แม่… อย่าให้ใครรู้…”
เสียงของเฉินเสี่ยวซุยแผ่วเบา แต่มีความเร่งด่วนที่ไม่อาจโต้แย้งได้
“ของที่อยู่มุมเตียง แม่เอามาให้หน่อย เงียบๆ อย่าให้ยายกับคนอื่นได้ยิน…”
หลี่ซิ่วซิ่วแม้จะงง แต่เห็นลูกสาวฟื้นขึ้นมา ก็ดีใจจนแทบกราบขอบคุณฟ้า รีบเอื้อมมือไปค้นตามคำบอก สัมผัสได้ถึงผ้าม้วนนั้นและถุงเล็กๆ ที่มุมเตียง
นางอาศัยแสงจันทร์มองดู ก็ตะลึง มันมาจากไหน? ไม่เคยเห็นมาก่อน
“แม่ รีบ ช่วยเอาขี้เถ้าหญ้าบนหัวลูกออก ใช้ไม้นี้ล้างแล้วพันแผล” เฉินเสี่ยวซุยชี้แนะ
หลี่ซิ่วซิ่วมองใบหน้าซีดเผือดของลูกสาวและแผลที่น่ากลัวที่ขมับ กัดฟัน
ช่างเถอะ!
นางเขย่ามือ ค่อยๆ เช็ดขี้เถ้าหญ้าที่แข็งตัวเป็นสีดำออก เผยให้เห็นแผลที่แดงบวมและเน่าเปื่อย
นางทำตามคำแนะนำของเฉินเสี่ยวซุย หยิบน้ำยาสีเข้มกลิ่นยา ออกจากถุงเล็กๆ เช็ดเบาๆ แล้วทายาขี้ผึ้ง จากนั้นใช้ผ้าสะอาดม้วนนั้นพันแผลอย่างระมัดระวัง
ตลอดกระบวนการ เฉินเสี่ยวซุยเจ็บจนเหงื่อเย็นไหลท่วมตัว แต่กลับกัดริมฝีปากแน่นไม่กล้าส่งเสียง
นางรู้สึกได้ว่ายาที่ระบบให้มานั้นแตกต่างจริงๆ ความเย็นสบายนั้นดูเหมือนจะกดความเจ็บปวดแสบร้อนของแผลลงไปได้