หลินเหย่หน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นไหลโซมกาย แต่ยังกัดฟันฝืนไม่ให้ล้มลง
“ท่านลุงเฉิน! ทางซ้าย! แทงใต้คอมัน!”
หลินเหย่ฝืนทนความเจ็บปวด เสียงเร่งร้อนแต่ยังชัดเจน คอยบอกทางเฉินสือโถว
เขาเติบโตมากับบิดาในป่าเขา ผ่านการผจญภัยและคลุกคลีอยู่กับป่ามาตั้งแต่เล็ก ประสบการณ์จึงโชกโชน แม้บาดเจ็บ สายตาและการตัดสินใจก็ยังเฉียบคม
เฉินสือโถวไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทันทีที่หลินเหย่พูดจบ เขาก็ก้าวฉับไปทางซ้ายหนึ่งก้าว ย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว หลบงาที่พุ่งแทงมาได้อย่างหวุดหวิด ขณะเดียวกันก็แทงไม้แหลมในมือเข้าใต้คอหมูป่าซึ่งเป็นจุดที่ค่อนข้างบอบบางอย่างแม่นยำ ราวกับงูพิษพุ่งออกจากรู!
“ฉึก!” ปลายไม้แทงทะลุหนังและเนื้อ ทว่าหมูป่าหนังหนาเนื้อเหนียว การโจมตีครั้งนี้ไม่ได้ทำให้มันบาดเจ็บถึงตาย กลับยิ่งทำให้มันโกรธจัด
“อ๊าก!” หมูป่าคลุ้มคลั่ง สะบัดหัวและหาง พละกำลังมหาศาลเกือบทำให้ไม้ในมือเฉินสือโถวหลุดกระเด็น
ง่ามนิ้วโป้งของเฉินสือโถวปริแตก เลือดสดย้อมไม้จนแดงฉานในพริบตา แต่เขากัดฟันแน่น กำไม้ไว้ไม่ยอมปล่อย อาศัยแรงพุ่งชนของหมูป่าถอยโซเซเพื่อผ่อนแรง จึงรอดจากการถูกมันชนจนล้มไปได้อย่างหวุดหวิด
“ไม่ได้การ! ท่านลุงเฉิน หนังมันหนาเกินไป! หาโอกาสโจมตีตาหรือทวารหนัก!”
หลินเหย่ตะโกนบอกอย่างร้อนใจ พลางใช้มือขวาที่ยังขยับได้คว้าก้อนหินขึ้นมา ขว้างใส่หัวหมูป่าเต็มแรง หวังดึงความสนใจของมันเพื่อเปิดโอกาสให้เฉินสือโถว
เขาร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุข หากแขนข้างนี้ไม่บาดเจ็บตอนอยู่ในน้ำจนยกธนูขึ้นพาดสายไม่ได้ เรื่องจะกลายเป็นว่าชายชาวนาคนหนึ่งต้องถือไม้ต่อสู้เอาชีวิตกับสัตว์ร้ายตัวนี้ได้อย่างไร!