เช้าตรู่วันถัดมา เฉินสือโถวสะพายสมุนไพรที่มัดเตรียมไว้เมื่อคืนขึ้นบ่า แล้วเดินทางไปเมืองหยุนอู้
เมื่อถึงร้านยา “หอจี้เซิง” หมอเฒ่าคนเดิมยังคงนั่งตรวจรักษาอยู่ เขาตรวจดูสมุนไพรที่เฉินสือโถวนำมา คราวนี้นอกจากหญ้าตะขาบน้ำกับหญ้าเชอเฉียนที่เคยเอามาก่อน ยังมีแดนดิไลออน หญ้าอี้หมู่ และสมุนไพรที่พบได้ทั่วไปอีกหลายชนิด
หลังตรวจดูอย่างละเอียด หมอเฒ่าก็เผยสีหน้าพึงพอใจ ลูบเคราพลางพยักหน้า
“อืม ไม่เลวเลย มีชนิดหลากหลายขึ้น สภาพก็ยังสะอาดเรียบร้อย แถมตากจนแห้งสนิท ดูท่าเจ้าจะใส่ใจไม่น้อย”
เขาเงยหน้ามองเฉินสือโถว น้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเมื่อครั้งก่อน
“ข้าแซ่หาน เป็นหมอประจำหอจี้เซิงแห่งนี้ ต่อไปหากเจ้าเก็บสมุนไพรมาอีก ไม่ว่าจะชนิดใด ขอเพียงมีสภาพเช่นนี้ ก็เอามาขายให้ข้าได้เลย ราคาไม่ทำให้เจ้าเสียเปรียบแน่”
เฉินสือโถวไม่คิดว่าท่านหมอผู้ดูเคร่งขรึมจะเป็นฝ่ายแนะนำตัวก่อน จึงรีบประสานมือคารวะด้วยความนอบน้อม
“ขอบคุณท่านผู้เฒ่าหาน! ข้าน้อยชื่อเฉินสือโถว มาจากหมู่บ้านสือซี ต่อไปหากเก็บสมุนไพรได้ ข้าจะนำมาขายให้ท่านอีกแน่นอน!”
คราวนี้สมุนไพรมีหลากหลายชนิดขึ้น แถมสภาพยังดี ราคาที่หมอหานให้จึงเป็นธรรมกว่าที่เฉินสือโถวคาดไว้จริง ๆ สมุนไพรหลายชนิดรวมกันขายได้เงินทั้งสิ้น 330 อีแปะ
เขาออกจากร้านยาโดยไม่แวะที่ไหน แล้วตรงไปยังร้านขายธัญพืช ซื้อธัญพืชหยาบมา 10 ชั่งตามที่ภรรยากำชับไว้
เฉินสือโถวหิ้วธัญพืชออกจากเมือง ไม่ได้แวะอยู่นาน ก่อนมุ่งหน้าไปทางเนินซิ่งจื่อ