เฉินสือโถวชะงักไปกับปฏิกิริยาของพวกนาง แต่เพราะใจร้อนอยากกลับบ้าน จึงไม่มีเวลาคิดให้ละเอียด เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า
“ท่านแม่ เป็นข้าเอง! ข้ายังไม่ตาย! ข้ากลับมาแล้ว!”
สายตาของเขากวาดมองไปทั่วลานบ้านอย่างร้อนรน แต่กลับไม่เห็นเงาร่างคุ้นตา ยิ่งไม่มีเด็ก ๆ วิ่งออกมาต้อนรับ
“ซิ่วซิ่วล่ะ? เสี่ยวซุ่ย? เสี่ยวหม่าน?”
เขาเรียกชื่อภรรยาและลูกพลางสาวเท้าอย่างรวดเร็วไปทางห้องตะวันตก ลางสังหรณ์ไม่ดีในใจเริ่มเติบโตขึ้นราวกับเถาวัลย์
จางเฉียวจือได้ยินเสียงกรีดร้องของหวังจินฮวาและเสียงของเฉินสือโถวจากในครัว จึงรีบร้อนวิ่งออกมา ทันเห็นเพียงแผ่นหลังของเฉินสือโถวที่พุ่งเข้าไปในห้องตะวันตกอย่างรีบร้อน หัวใจของนางกระตุกวูบ พลางคิดในใจว่า แย่แล้ว!
เฉินสือโถวผลักประตูห้องตะวันตกเปิดอย่างแรง
ข้างในว่างเปล่า!
บนเตาคั่งเหลือเพียงเสื่อเปล่า ๆ มุมห้องมีกองข้าวของจิปาถะที่ไม่ได้ใช้วางอยู่ ส่วนข้าวของน้อยนิดของหลี่ซิ่วซิ่วกับเด็ก ๆ หายไปหมดแม้แต่ชิ้นเดียว!
กลิ่นฝุ่นลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ เห็นได้ชัดว่าที่นี่ถูกทิ้งร้างมาระยะหนึ่งแล้ว
หัวใจของเขาดิ่งลงสู่ก้นบึ้งในชั่วพริบตา!
เฉินสือโถวหมุนตัวออกจากห้องตะวันตกอย่างแรง ใบหน้ามืดครึ้มลงอย่างสิ้นเชิง ความยินดีก่อนหน้านี้มลายหายไป เหลือเพียงความร้อนใจเย็นเยียบที่กดกลั้นโทสะเอาไว้
เขาจ้องเถียนฟางเขม็ง น้ำเสียงแหบพร่าเพราะพยายามข่มอารมณ์อย่างสุดกำลัง
“ท่านแม่! ซิ่วซิ่วกับลูกชายลูกสาวของข้าอยู่ที่ไหน?! พวกเขาไปไหนกันหมด?!”