นางชี้ไปยังแคร่ไม้ไผ่ที่ยังทำไม่เสร็จตรงมุมห้อง กับหลังคามุงจากบาง ๆ เหนือศีรษะ
“ฝีมือท่านดี งานพวกนี้ข้ากับลูกสาวทำไม่ไหวหรอก เก็บสมุนไพรเบากว่า ข้าจะพาเสี่ยวซุ่ยกับเสี่ยวหม่านไปด้วย อยู่แถวนี้ ไม่เดินไปไกลหรอก ไม่มีอะไรหรอก”
เฉินสือโถวเหลือบมองหลังคา ก่อนจะไตร่ตรองคำพูดของภรรยาแล้วเห็นว่ามีเหตุผล
ที่อยู่อาศัยสำคัญที่สุดจริง ๆ เขาจึงพยักหน้า
“ได้ ฟังเจ้า ข้าจะรีบทำเตียงให้เสร็จ แล้วเสริมหลังคาให้แข็งแรงขึ้นด้วย”
ตลอดบ่าย เฉินเสี่ยวซุ่ยคัดแยกสมุนไพรไปพลาง สอนน้องชายให้จำแนกสมุนไพรชนิดต่าง ๆ อย่างใจเย็นไปพลาง เฉินเสี่ยวหม่านเองก็เรียนอย่างสนอกสนใจ
ระหว่างนั้น เฉินเสี่ยวซุ่ยจะฉวยโอกาสตอนที่คนในบ้านไม่ทันสังเกต ลอบ “ส่งมอบ” สมุนไพรไม่กี่ต้นที่บังเอิญพบ ซึ่งมีสภาพดีเยี่ยมและมีอายุพอสมควรให้ระบบ
【ส่งมอบหญ้าเชอเฉียน (คุณภาพดี) 1 ต้น ได้รับแต้มสนับสนุน: 1】
【ส่งมอบหญ้าอี้หมู่ (คุณภาพดี) 1 ต้น ได้รับแต้มสนับสนุน: 1】
……
ค่อย ๆ สะสมไปทีละน้อย จนถึงช่วงบ่ายคล้อยนางก็มีแต้มสนับสนุนถึง 8 แต้มแล้ว
แม้จะไม่มาก แต่สะสมทีละนิดก็ย่อมเพิ่มพูน อีกทั้งเมื่อมีน้องชายกลายเป็น “ผู้ช่วย” แบบไม่คาดคิด ต่อไปประสิทธิภาพในการจำแนกและเก็บสมุนไพรคุณภาพดีก็อาจเพิ่มขึ้นอย่างมาก
เฉินสือโถวไปตัดไผ่มาอีก เพื่อทำแคร่ไม้ไผ่ต่อ
ส่วนกิ่งไผ่ที่ตัดทิ้งก็นำมาใช้ทำรั้วล้อมลานบ้าน
หลี่ซิ่วซิ่วยังคงเก็บผักป่าและสมุนไพรอยู่บริเวณรอบ ๆ
ยามพลบค่ำ กลิ่นหอมเข้มข้นของน้ำแกงไก่ก็ลอยออกมาจากกระท่อมมุงจากทรุดโทรมเป็นครั้งแรก