เซี่ยหรานถือร่มหาที่อยู่ของผกก. เจอเป็นบ้านสองชั้นในหมู่บ้านที่ไม่มีคนอยู่เพราะคนในบ้านไปทำงานนอกหมู่บ้าน น่าจะเป็นทีมงานเช่าไว้โดยเฉพาะ
ใกล้จะตีหนึ่งแล้ว ไฟในหมู่บ้านดับหมด แต่ห้องชั้นล่างยังมีไฟสว่างอยู่
เซี่ยหรานเคาะประตู
เสิ่นยวี่เหวยมาเปิดประตู ไหล่พาดเสื้อตัวนอก มือถือโทรศัพท์กำลังคุยกับใครอยู่
พอเห็นเซี่ยหรานที่ยืนอยู่หน้าประตูตัวเปียกฝน เขาก็ชะงักไป
เสียงในโทรศัพท์ดังไม่หยุด เรียกชื่อเสิ่นยวี่เหวยถามว่าเขาฟังอยู่หรือเปล่า แต่เสิ่นยวี่เหวยใจลอยไปไกล ตั้งสติได้ก็รีบพูดลากลางคัน แล้วพาคนตัวเปียกเข้ามาในบ้าน
เซี่ยหรานถูกจัดให้นั่งเก้าอี้ เสิ่นยวี่เหวยไปหาอะไรในตู้
ในบ้านตกแต่งเรียบง่ายสะอาดตา เฟอร์นิเจอร์เป็นของเก่าแต่ดูมีคนดูแลรักษาอย่างดี เซี่ยหรานนั่งได้ไม่นานก็ลุกขึ้นยืน ไม่เดินดูอะไร ไปยืนตรงทางเข้าอย่างเรียบร้อย เหมือนตอนที่เคยเข้าพื้นที่ของเสิ่นยวี่เหวยในชาติก่อนทุกครั้ง
เซี่ยหรานเป็นคนที่มีอาณาเขตส่วนตัวชัดเจนมาตั้งแต่เด็ก และก็เคารพอาณาเขตของคนอื่นมากเหมือนกัน
ตอนที่เพิ่งถูกตระกูลเสิ่นรับเลี้ยงในชาติก่อน เขาเก็บตัวอยู่ในห้องเล็ก ๆ ของตัวเองเกือบครึ่งปี นอกจากไปกินข้าวในครัว ไปอ่านหนังสือในห้องทำงาน ก็แทบไม่ไปไหนที่อื่นที่ไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัวของเขา
โดยเฉพาะที่ที่เป็นของเสิ่นยวี่เหวยโดยเฉพาะ เช่น ห้องนอน ห้องทำงาน ห้องเก็บของ ฯลฯ ก่อนเข้าซื่อซานถึงกับอยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พอเข้าไปแล้วก็พยายามลดการมีตัวตนให้มากที่สุด