ดังนั้น ต่อให้เกิดใหม่สักกี่ครั้ง เสิ่นยวี่เหวยก็ยังคงเกลียดตัวเองเช่นเดิม
หลังจากกลับจากบ้านลุงหวง เซี่ยหรานนั่งคิดอยู่ข้างเตียงนานมาก นานจนกระทั่งคิดออกมาได้เป็นประโยคนี้
เสิ่นยวี่เหวยไม่อยากให้พ่อแม่รับเลี้ยงเขาแม้แต่น้อย เขาไม่อยากเป็นพี่น้องกับตัวเอง ไม่ต้องการเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน
เสิ่นยวี่เหวยอาจจะคิดว่าตัวเองไม่คู่ควร
หรือบางที ในช่วงเวลานี้ที่เสิ่นยวี่เหวยดีกับตัวเอง อาจเป็นเพราะมีกล้องถ่ายอยู่ก็ได้
จริงๆ แล้วเขาเหมือนชาติที่แล้ว เป็นแค่คนหน้าไหว้หลังหลอก เขากลัวว่าเพื่อนร่วมชั้น เพื่อน และครู จะเห็นเขารังแกเด็กที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่ทางทีว กลัวว่าคนรอบข้างจะคิดว่าเขาใจแคบ คิดว่าเขาไม่มีจิตใจงดงาม
เซี่ยหรานยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่ามีเหตุผล บางทีเสิ่นยวี่เหวยอาจจะเกลียดคนที่มีนิสัยหม่นหมอง เศร้าหมอง แบบที่ไม่เคยยิ้มอย่างเขาโดยกำเนิดก็ได้
"พี่คะ ทำไมยังไม่นอนอีก"
หลิงหลิงล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ปีนขึ้นมาจากบันไดไม้ เห็นเซี่ยหรานนั่งเหม่ออยู่บนเตียง สีหน้าเย็นชายังแฝงความแปลกๆ อีกนิดหน่อย
เธอเอียงคออย่างสงสัย เดินไปหาเซี่ยหราน จับมือที่เย็นเฉียบของเขามาประคบไว้ที่ปาก แล้วเป่าลมร้อนใส่ จากนั้นใช้มือเล็กๆ ถูไปมาอย่างแรง จนมืออุ่นแล้วจึงเงยหน้าถามว่า "พี่คะ ถุงมือที่พี่เสิ่นให้ไว้ล่ะคะ ทำไมไม่ใส่ล่ะ"