เสิ่นยวี่เหวยหยิบชุดนอนแขนยาวบางๆ ออกมาจากตู้เสื้อผ้า
เซี่ยหรานยังนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างนั่งไม่ติด ใจเต็มไปด้วยความสงสัยว่าคนคนนี้เป็นผีหรือเสิ่นยวี่เหวยกันแน่ ถ้าเสิ่นยวี่เหวยเปลี่ยนนิสัยถึงขนาดยอมให้เขาค้างคืนและนอนเตียงเดียวกันจริงๆ เซี่ยหรานยอมให้ตัวเองเจอผีมากกว่า
เปลี่ยนไปขนาดนี้ เซี่ยหรานอดสงสัยไม่ได้ว่าเสิ่นยวี่เหวยเจอเรื่องใหญ่โตอะไรมาหนักหนา
เช่น บริษัทครอบครัวล้มละลาย พ่อแม่ตาย อาจารย์ตาย เพื่อนสนิทตาย คนรักตาย...
เดี๋ยวนะ เซี่ยหรานค่อยๆ ขมวดคิ้ว ชาตินี้เขาไม่เคยเห็นเสิ่นยวี่เหวยมีแฟนเลย มากสุดก็แค่ช่วงทำงานปีแรกๆ ที่พ่อแม่จัดหาให้ไปพบสาวๆ หลายครั้ง จนกระทั่งไปต่างประเทศก็ไม่เคยเห็นพาแฟนกลับบ้าน
แต่ว่าคิดไปก็ใช่ ผู้ชายจริงจังเคร่งขรึมไม่มีอารมณ์โรแมนติกแบบเสิ่นยวี่เหวย โอกาสที่จะเป็นฝ่ายเริ่มก่อนมีแฟนน้อยกว่าเครื่องบินชนรถไฟเสียอีก
แต่ทำไมไม่มีผู้หญิงมาจีบเขาล่ะ?
เซี่ยหรานเงยหน้ามองเสิ่นยวี่เหวย แค่มองครั้งเดียวก็ละสายตากลับ
ไม่ได้ตั้งใจดูถูกเสิ่นยวี่เหวยจริงๆ ผู้ชายแห้งแล้งไร้รสชาติแล้วยังจริงจังเหมือนพ่อใครไม่รู้แบบนี้ ผู้หญิงคนไหนกล้ามาจีบล่ะ?
เซี่ยหรานสงสัยว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนชอบเขาได้จริงๆ
"นอนใส่ชุดนี้ได้ไหม?" เสิ่นยวี่เหวยยื่นชุดนอนให้ตรงหน้าเขา
เซี่ยหรานตะลึงไปครู่หนึ่ง ยื่นมือรับมา สะบัดออกดู ขนาดความยาวของผ้าไม่ใช่ขนาดที่เสิ่นยวี่เหวยใส่ได้แน่นอน เล็กกว่าไปมาก