เสิ่นยวี่เหวยลุกขึ้น กำลังจะมาเติมไฟในหลุมไฟที่ดับไป แต่เซี่ยหรานทำเป็นไม่เห็นเขา ตัวเองหยิบเชื้อไฟมาจุดไฟใหม่
เสิ่นยวี่เหวยชะงักไปครู่หนึ่ง หันหลังเดินผ่านห้องโถงเข้าไปในห้องนอน
เซี่ยหรานไม่สนใจเขา พลางเป่าลมป่องแก้ม พลางไม่ยอมแพ้คิดในหัวว่าจะส่งเจ้าพ่อทั้งสี่คนนี้กลับไปยังไงดี
“เซี่ยหราน!”
จู้หมิงวิ่งเข้ามาจากข้างนอก ถือแก้วในมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างถือแปรงสีฟัน ถามเซี่ยหรานที่นั่งอยู่ข้างกองไฟว่า “มีน้ำที่ไหนไหม?”
เซี่ยหรานลุกขึ้นไปตักน้ำจากบ่อน้ำหลังครัวให้เขา
ตอนจู้หมิงอยู่บ้านก็มีคนปรนนิบัติทุกอย่าง ตอนนี้ยืนงงๆ อยู่ข้างๆ ไม่รู้จะช่วยอะไร เซี่ยหรานเป็นคนที่ไม่ชอบพึ่งพาใครอยู่แล้ว อีกอย่างก็กลัวเขาจะช่วยแล้วพัง เองก็ตักน้ำมาเต็มถังเงียบๆ
พอหันกลับมา เห็นจู้หมิง หลินเฟิง และเฮ่อจวิน ยืนรออยู่ข้างๆ อย่างเป็นระเบียบ ทุกคนถือแก้วน้ำยาสีฟันอยู่ในมือ
เซี่ยหราน:“……”
กว่าจะถึงวันตลาดนัดอีกสองวัน เซี่ยหรานเกิดใหม่มายังไม่ได้ซื้อของใช้ส่วนตัวเลย
กำลังจะไปหาชามข้าวของตัวเอง ก็มีแก้วน้ำที่มีลวดลายการ์ตูนและแปรงสีฟันยื่นมาตรงหน้า เซี่ยหรานหันไปเห็นเสิ่นยวี่เหวยยืนอยู่ข้างๆ
ลังเลอยู่นาน สุดท้ายเซี่ยหรานก็หน้าแดงด้วยความเขิน ยื่นมือไปรับมา
ตอนแปรงฟัน เซี่ยหรานอดไม่ได้แอบด่าในใจอีกครั้งเสิ่นยวี่เหวย
ทำเป็นเก่งไปได้
แปรงไปแปรงมา จู่ๆ ก็เห็นหลิงหลิงที่ย่อตัวอยู่ข้างเท้าเขา มือซ้ายถือแก้วน้ำสีดำ มือขวาถือแปรงสีฟันสีขาว กำลังแปรงฟันอย่างงุ่มง่ามแต่ตั้งใจ ภายใต้การชี้นำของเสิ่นยวี่เหวย