เซี่ยหรานไม่ใช่คนขี้แงง่าย ถูก bully ถูกเมินถูกกีดกัน เขาก็เอาแต่คิดจะเอาคืนกับใครต่อใคร ให้เขาร้องไห้ออกมาน่ะเหรอ ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์เสียอีก
ชาติก่อนทะเลาะกับเสิ่นสวิน ตัวเขาตัวเล็กกว่า แพ้หนักกว่า แต่คนที่ร้องไห้บ่อย ๆ กลับไม่ใช่เขา แต่เป็นเสิ่นสวินต่างหาก
เขาดูเหมือนจะทนเจ็บได้มากกว่าคนทั่วไปโดยธรรมชาติ
ขนาดตอนใกล้ตายชาติก่อน เซี่ยหรานก็ยังไม่เคยหลั่งน้ำตาสักหยด
เขาไม่เคยร้องไห้ให้ใคร และไม่เคยร้องไห้ให้ตัวเอง
แต่คืนนี้ บอกตรง ๆ ว่ามันโคตรจะแปลกประหลาด
เซี่ยหรานเริ่มสงสัยหนักมากว่ามันเป็นเพราะร่างนี้แหละ แม้หัวใจข้างในจะเปลี่ยนเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่เปลือกนอกยังเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ อยู่
น้ำตามันจะไหลออกมา จะกลั้นก็กลั้นไม่ไหว
ไม่ว่าเขาจะพยายามหยิกขาตัวเองแรงแค่ไหน สูดหายใจลึก ๆ กี่ครั้ง ความจุกที่จมูกก็ยังพุ่งขึ้นมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งกลืนกินเขาไปทั้งตัว ภาพที่เคยชัดเจนเริ่มพร่าเลือนไปทีละน้อยในหยดน้ำตา
เซี่ยหรานกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นไว้ ไม่ยอมให้ศักดิ์ศรีสุดท้ายร่วงหล่นลงพื้น
"แกไปเลย"
เซี่ยหรานหันหน้าเข้าหากำแพงสีดำคล้ำที่ถูกควันไฟเผามานานหลายปี กำหมัดทั้งสองข้าง หันหลังให้เสิ่นยวี่เหวยที่ยืนอยู่ข้างหลุมไฟ แล้วพูดด้วยเสียงแหบแห้งอีกครั้ง "แกไปเลยไง"
ด้านหลังไม่มีเสียงอะไรเลย
เซี่ยหรานทั้งอายทั้งโกรธ อยากจะบีบคอเสิ่นยวี่เหวยให้ตายให้รู้แล้วรู้รอด
เขาควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ตะโกนออกมาด้วยเสียงดังที่สุด "ฉันบอกให้แกไปแล้วไม่ได้ยินหรือไง!?"