ยังไม่ทันได้กินข้าว เซี่ยหรานก็ตรงกลับไปพักในห้องที่พ่อแม่ของเสิ่นจัดเตรียมไว้ให้ พอปิดประตูก็ไม่ยอมออกมาอีกเลย
“มาไกลขนาดนี้ คงจะเหนื่อย” พ่อของเสิ่นเห็นแม่ของเสิ่นนึกอะไรเรื่อยเปื่อย สายตาจดจ่ออยู่ที่ประตูห้อง ก็อดตบไหล่เธอเบา ๆ ไม่ได้
แม่ของเสิ่นดูรูปลูกของเขามานานแล้ว ตอนดูรูปก็คิดว่าเด็กคนนี้หน้าตาดี พอได้เห็นตัวจริงกลับยิ่งดูดีขึ้นไปอีก เธอชอบใจมาก
ก็แค่ดูเหมือนเด็กจะขี้อายเกินไป ตั้งแต่ลงจากรถมาสีหน้าก็ไม่สู้ดีนัก
ที่พูดออกมาครั้งแรกก็ไม่ใช่คำว่า พ่อ กับ แม่ ตามที่คาดหวัง แต่เป็น ลุง กับ ป้า แล้วประโยคถัดไปก็คือ “ผมเหนื่อยหน่อย ขอไปนอนก่อนได้ไหมครับ”
พ่อกับแม่ของเสิ่นรีบพาเขาเข้าห้องไป ปล่อยให้เขาพักผ่อนให้เต็มที่
พอออกมาจากห้อง แม่ของเสิ่นก็อดรู้สึกผิดหวังนิดหน่อยไม่ได้
แต่ไม่ได้ผิดหวังในตัวเด็กหรอกนะ แค่สงสัยว่าตัวเองทำอะไรไม่ดีตรงไหนหรือเปล่า ถึงทำให้เด็กเขารู้สึกเกรงใจและอึดอัด
“เฮ้อ โทษทีที่คิดไม่รอบคอบ” แม่ของเสิ่นถอนหายใจเบา ๆ รู้สึกเสียใจ “มาไกลขนาดนี้เหนื่อยแน่นอน ควรให้เขาพักผ่อนก่อนจริง ๆ นี่ เพิ่งหลับไปเอง ยังไม่ทันได้เปลี่ยนชุดนอนให้เลย ไม่รู้ว่านอนหลับสบายหรือเปล่า”
“ไม่เป็นไร เธอทำได้ดีมากแล้ว หรานหรานสัมผัสได้” พ่อของเสิ่นยิ้มพร้อมตบหลังมือเธอเบา ๆ
แม่ของเสิ่นคิดว่าเขาพูดถูก ก่อนหน้านี้ดูทีวีก็รู้สึกได้ว่าเด็กคนนี้เป็นคนที่จิตใจละเอียดอ่อนและรู้จักบุญคุณ แน่นอนว่าเขาต้องรู้สึกได้ ความรู้สึกของเธอค่อย ๆ ผ่อนคลายลง มองไปรอบ ๆ ในห้องนั่งเล่น หลิงหลิงถูกพี่เลี้ยงอุ้มกลับห้องไปนอนแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมไม่เห็นเสิ่นยวี่เหวยเลย