ถูกไล่ออกมาจากห้องเสี่ยวหรานได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว เขาไม่ยอมพูดสักคำ
สีหน้าซีดเซียว ดูสิ้นหวังและหมดอาลัยตายอยาก ทั้งร่างกายอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสิ้นหวัง
มารดาของเสิ่นยวี่เหวยมองเขาด้วยความฉงน ไม่เข้าใจว่าเขาสิ้นหวังอะไร ดูจากตอนนี้ ดูเหมือนเขาจะเป็นฝ่ายบังคับให้เด็กคนนั้นกลับมากับเขาไม่ใช่หรือ?
ไม่รู้ว่าพูดอะไรกับเขาในห้อง ถึงทำให้เขาโกรธขนาดนั้น แล้วยังถูกไล่ออกมาอีก
แต่พอคิดอีกทีก็เป็นเรื่องปกติ ด้วยความสามารถในการพูดจาและอีคิวที่น่าทึ่งของลูกชายพวกเขา ต่อให้ถูกไล่ออกมาอีกร้อยครั้งก็ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ
พรสวรรค์ทั้งหมดของเขาถูกใช้ไปกับไอคิว ส่วนอีคิวนั้นติดลบ
เห็นว่าจะสื่อสารกันไม่ได้ มารดาของเสิ่นยวี่เหวยก็หันไปพูดกับสามีว่า "ไปติดต่ออาจารย์ของยวี่เหวย บอกเขาว่าอีกสองวันจะมาหาหรานหราน ถ้าหรานหรานยินดีก็จะได้..."
"ไม่ต้องไป"
"เธอ..." มารดาของเสิ่นยวี่เหวยหันกลับมา เห็นสีหน้าหม่นหมองและเย็นชาของเสิ่นยวี่เหวยแล้ว ก็ทำตัวไม่ออกในทันใด แต่ก็ยังพูดต่อ "จะทำอะไร? เขาไม่ยอมกลับมากับเธอชัด ๆ ฉันเห็นเขาวันนี้ก็ดูท่าทางกลัว ๆ อย่าไปทำอะไรผิดกฎหมายล่ะ"
เสิ่นยวี่เหวยไม่แก้ตัว แต่พูดย้ำประโยคเดิมอย่างดื้อรั้น: "ไม่ต้องไป เขาจะอยู่ที่นี่ ไม่ไปไหนทั้งนั้น"
มารดาของเสิ่นยวี่เหวยอดขมวดคิ้วไม่ได้ กำลังจะพูดอะไร หลิงหลิงก็ตื่นนอนแล้วเดินลงมาจากข้างบน