เห็นเสิ่นยวี่เหวยไม่พูดอะไร เซี่ยหรานก็ถามหลิงหลิงตรงๆ ว่า "ไปไหนมา หน้าตาแล้วก็เสื้อผ้าทำไมสกปรกขนาดนี้"
"ไม่ได้ทำอะไรหนิ ไปเล่นมา"
หลิงหลิงปล่อยมือจากเสิ่นยวี่เหวย วิ่งเข้ามา ยิ้มๆ แล้วจับมือเซี่ยหราน พูดว่า "พวกเราไปเล่นที่สวนสาธารณะกันมา หนูลื่นล้มไปหน่อยน่ะ"
พอได้ยินว่าเธอล้ม เซี่ยหรานก็รีบตรวจดูข้อศอกกับเข่าของเธอ เห็นว่ามีแต่ฝุ่นกับรอยถลอกนิดหน่อยก็โล่งใจ
ให้หลิงหลิงเข้าไปรอข้างในก่อน แล้วหันไปมองคนที่ยังยืนอยู่ข้างนอก
เซี่ยหรานมองผู้ชายที่ทำให้ตัวเองหัวเสียตั้งแต่เช้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้านไป พูดเรียบๆ ว่า "ไม่เข้ามา ฉันจะล็อกประตูแล้วนะ"
เสิ่นยวี่เหวยเดินตามเข้าไป
วันต่อมา วันถัดไป วันถัดไป...
จนถึงก่อนวันที่จะต้องจากกันหนึ่งวัน ทุกบ่ายเสิ่นยวี่เหวยก็พาหลิงหลิงตัวมอมแมมกลับมาด้วย แม้ฝ่ามือ เข่า และข้อศอกจะไม่เห็นรอยถลอกใหญ่โตอะไร
เซี่ยหรานคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเสิ่นยวี่เหวยเป็นอะไรไป ต้องพาหลิงหลิงออกไปล้มทุกวันเลยหรือไง
ทั้งสองคนตาบอดกันหรือเปล่า?
จนกระทั่งคืนก่อนที่จะต้องไป ถังซือหรงได้ยินว่าตนจะไป ก็ชวนเพื่อนสนิทที่เล่นด้วยกันหลายคนมาทานข้าวที่บ้าน เพื่อเลี้ยงส่งเซี่ยหรานด้วยกัน
ถึงกับซื้อเค้กวันเกิดมา แล้วบอกว่าขออวยพรวันเกิดล่วงหน้าให้
ถังซือหรงยังเอาหมายเลขโทรศัพท์กับ QQ ของตัวเองให้เขา บอกว่าให้ติดต่อกันบ่อยๆ พอรู้ว่าเขาไม่มี QQ ก็จัดการสมัครใหม่ให้เขาทันที