หลินเซียวไม่ได้ใส่ใจ เพียงยิ้มแล้วกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่านายเป็นคนเลี้ยงเหรอ?”
ฮะ
จ้าวจวิ้นหัวเราะเสียงแหลม “ฉันบอกว่าจะเลี้ยงเพื่อนที่มาให้กำลังใจต่างหาก นายเป็นเพื่อนฉันหรือไง? นายคู่ควรจะเป็นเพื่อนฉันเหรอ?”
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างโจ่งแจ้ง
คนรอบข้างต่างพากันหัวเราะเยาะ
หลินเซียวพยักหน้าเบา ๆ แล้วยิ้ม “ก็จริง สมเหตุสมผลดี”
จ้าวจวิ้นเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ไอ้บ้านนอก ยังทำเป็นวางท่าอยู่อีกเหรอ? ยังฝืนทำเก่งอยู่อีก? ว่าไงล่ะ อยู่ต่อหน้าสาวสวยเลยไม่อยากเสียหน้าใช่ไหม? ถ้าไม่ยอมเสียหน้า ก็เตรียมเข้าไปกินข้าวแดงในคุกได้เลย”
เขายังคงทำหน้าที่เหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม
หลินเซียวกล่าวเสียงเรียบ “ถ้าไม่ฝืนไว้ แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?”
จ้าวจวิ้นยิ้มเย็น
“สองแสนหกหมื่นเชียวนะ พอจะซื้อชีวิตแกไปได้ครึ่งหนึ่งไหม ไอ้บ้านนอก? จะเข้าคุกจนหมดตัว หรือว่า...เห็นแก่เมี้ยวเมี้ยว ฉันจะให้โอกาสแกสักครั้ง คุกเข่าขอโทษซะ เงินสองแสนหกหมื่นนี่ฉันจ่ายให้เอง”
เขาล้วงมือทั้งสองข้างใส่กระเป๋า เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ท่าทางหยิ่งผยองสุดขีด
คนรอบข้างสบตากัน บนใบหน้าต่างเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน
หลินเซียวกวาดตามองอีกฝ่าย ก่อนถามอย่างสงสัย “นายมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าฉันหาเงินสองแสนหกหมื่นมาไม่ได้?”
ฮะ!
จ้าวจวิ้นหัวเราะเยาะอีกครั้ง กล่าวอย่างดูแคลน “อย่างนายเนี่ยนะ? สองแสนหกหมื่น? ขอถามตรง ๆ เลยนะ นายหาเงินสองหมื่นหกพันได้หรือเปล่า?”