ซูเมี้ยวเมี้ยวมองหลินเซียวลึก ๆ ด้วยความยินดี ก่อนจะหันไปมองจ้าวจวิ้น แววตาคู่นั้นก็มีประกายหยอกเย้าเช่นกัน
คนอื่น ๆ ต่างมองจ้าวจวิ้นด้วยสายตาซับซ้อน
จ้าวจวิ้นกำหมัดแน่น รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า ความโกรธในใจพลุ่งพล่านถึงขีดสุด
แต่...เขาก็จนปัญญาแล้ว
“ฉันประเมินนายต่ำไปจริง ๆ!” เขาพูดเสียงต่ำ
หลินเซียวยิ้มพลางตอบ “เรื่องที่นายประเมินฉันต่ำไปยังมีอีกเยอะ”
จ้าวจวิ้นจ้องเขาเขม็ง
“ดี ดีมาก วันนี้ถือว่าฉันซวยเอง ไว้คอยดูกัน!”
เขาฝืนกล้ำกลืนความอัปยศ แล้วข่มเสียงพูด
หลินเซียวกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่เมื่อนึกถึงคำกำชับของแม่ซู เขาก็อดกลั้นไว้
“วันนี้เห็นแก่เมี้ยวเมี้ยว ฉันจะปล่อยนายไป ถ้ายังมาหาเรื่องฉันอีก ผลจะเป็นยังไงก็ไม่แน่แล้วนะ”
เขาพูดด้วยรอยยิ้ม
จ้าวจวิ้นหรี่ตา ประกายเย็นเยียบในแววตาวูบไหวอย่างบ้าคลั่ง
“ฮึ!”
เขาแค่นเสียงเย็นชา ก่อนหันหลังเดินออกไป แผ่นหลังยังแผ่ความอัปยศอย่างหนักหน่วง
หนุ่มสาวกลุ่มนั้นมองหน้ากัน แล้วรีบร้อนจากไป ไม่มีใครกล้ามองหลินเซียวแม้แต่แวบเดียว
ซูเมี้ยวเมี้ยวมองแผ่นหลังอันน่าเวทนาของพวกเขา มุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มภูมิใจ
หลินเซียวเก่งจริง ๆ~
ใบหน้าเล็ก ๆ แดงระเรื่อของเธอเผยความตื่นเต้นขึ้นมา
หลินเซียวกวาดตามองผู้จัดการชั้น ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่บาร์เทนเดอร์ซึ่งนอนอยู่บนพื้น
บาร์เทนเดอร์ยังคงหมอบอยู่กับพื้น ก้มหน้าต่ำ มือปิดหน้าไว้ กลัวหลินเซียวจะเห็น แต่ยิ่งกลัวก็ยิ่งเจอ เมื่อแอบเหลือบเห็นสายตาของหลินเซียว ร่างกายก็สั่นสะท้านอย่างแรง